DE UJÏZETïINd DEll PHAKMACOUNOSIE.' 
DOOR 
Dr. H. P. WIJSMAN. 
[^j-otesyor Stokvis, den man met den levendigen oogopslag, den 
geestvollen spieker, die ook niet wars was van een paradox, — iieh 
il\ eens hooreii zeggen: »de geneeskunde is de moeder van al de na- 
tuurwetenschappen, en misschien zelfs van den godsdienst. « Van mijn 
leermeester Dr. Doorenbos, aristocraat des geestes, die hij was, herinnei' 
ik mij het woord: ))7raoa-(i'o?/3, jongens, dat beteekent de tegenmeening, 
de tegenstelling van de meening van den grooten hoop. Nu, de groote 
hoop heeft ’t natuurlijk mis, dus paradoxen bevatten de waarheid. « 
De om vang van de juistheid in de paradox van Stokvis daar- 
gelaten, is zij stellig waar voor ééne natuurwetenschap, voor de botanie. 
De plantkunde der ouden was niet veel meer dan de leer der ge- 
neeskrachtige planten, en geheele hoofdstukken uit Meyer’s Geschichte 
der Botanik konden evengoed hun plaats vinden in een geschiedenis 
der geneeskunde. 
Indien men nog heden ten dage begint den aankomenden medicus 
wat algemeene plantkunde bij te brengen, dan is dit historisch te 
beschouwen als een relict uit den tijd toen de botanie hoofdzakelijk 
werd beoefend door geneeskundigen. Waarmede niet^te kort gedaan 
wordt aan de waarde van het botanisch onderwijs uls aanleiding om 
zekere algemeene biologische grondbeginselen uiteen te zetten, welke 
men als basis voor dé medische studie verlangt. 
1) Rede gehouden bij de aanvaarding van het ambt van buitengewoon hoogleeraar aan 
de Rijks Universiteit te Utrecht op Maandag 23 Maart 1908. 
