222 
DE UITZETTING DEI', PHARM ACOGNOSIE. 
middelen en plantenstoffen. De belangrijke resultaten daar, eerst 
door Greshoff, later door Boorsma verkregen, bewijzen met hoe 
jiiisten blik de Nederlandsche regeering zich in deze heeft gekweten 
van den plicht tegenover de wetenschap, dien onze positie als koloniale 
mogendheid haar oplegt. 
De grootere belangstelling in de chemische bestanddeelen der 
simplicia, die de moderne pharmacognosie kenmerkt, uit zich onder 
anderen ook in de ontwikkeling van methoden tot quantitatieve be- 
paling daarvan. In de nieuwere edities der pharmacopeeën van alle 
landen treft men hoe langer hoe meer zoogenaamde waardebepalingen 
aan, die vroeger nagenoeg ontbraken. Nu moge dit soort van onderzoek 
in kwaden reuk staan bij den academischen analyticus, die verwend is 
door den graad van nauwkeurigheid eener anorganische analyse, voor 
de oplossing van vele vragen is bij voorbeeld de methodiek der alkaloid- 
bepalingen toch reeds voldoende uitgewerkt. Zoo voert zij naar een 
groot veld van pharmacognostisch onderzoek, dat nog weinig ontgonnen 
is: w^elk beeld geeft het quantitatief zooweel als het qualitatief phy- 
tochemisch onderzoek van de wordingsgeschiedenis der werkzame 
stoffen in de plant? Zonder kennis van planten-physiologie en ana- 
tomie is deze vraag niet aan te vatten; bij eenigszins intensievere 
wetenschappelijke belangstelling gaat het trouwens niet aan de 
drogerij eenvoudig te behandelen als een spons, doortrokken met 
een alkaloïd-oplossing, waarvan men alleen het gehalte verlangt te 
kennen; dan moet het microscopisch onderzoek, naast de quantitatieve 
bepaling, de localisatie der werkzame stoffen over de weefsels leeren 
kennen, haar toename of afname in de levensperioden, haar rol in de 
stofwisseling. Zoo is dan ook de localisatie der plantenstoffen, in het 
bijzonder der alkaloïden, door een aantal jongere pharmacognosten, 
vooral uit de school van Errera, met voorliefde bestudeerd ge- 
worden. 
Een toepassing, waarvan de practische beteekenis geen toelichting 
behoeft, levert de kinacultuur. Iedereen gevoelt onmiddellijk dat het 
van rechtstreeksche waarde is voor de productie van een zoo ge- 
wichtig geneesmiddel als de kinabast, te weten in welke deelen van 
de plant de kina-alkaloïden worden gevormd en in welke onder- 
linge verhouding, hoe zij worden getransporteerd, waar zij worden 
afgezet en of zij, eenmaal gevormd, als zoodanig in de plant blijven, 
dan wel verder een rol spelen in de stofwisseling. 
Maar reeds de enkele omstandigheid, dat wij de punten, waarop 
het aankomt, tegenwoordig aldus durven formuleeren, bewijst het ver- 
schil tiisschen de opvatting van de studie dei- geneeski-achtige planten 
