DK UI'I'ZETTING DEI’. PFIA l'.M ACOGNüSlE. "i‘28 
van thans en van vroeger. Op de laboratoria, verbonden aan de goii- 
vernements-kinacultunr en op het onlangs van particuliere zijde op- 
gerichte proefstation te Bandoeng rust de hoogst dankbare taak in 
deze en dergelijke vragen het noodige licht te ontsteken. 
De terugslag van zulke, voor practische doeleinden begonnen onder- 
zoekingen, op de algemeene, meer abstracte plantenphysiologie kan 
niet uitblijven. Voor speculatieve beschouwingen bijvoorbeeld omtrent 
de biologische beteekenis der alkaloïden leveren zij de alleen be- 
trouwbare, feitelijke basis. 
Het zou niet moeilijk zijn meer voorbeelden aan te halen van 
onderwerpen, die gewoonlijk meer in ’t bijzonder den pharmacognost 
belang inboezemen maar tevens op den weg liggen van den planten- 
physioloog. 
Ik wijs op de ontwikkeling der aetherische oliën in de plant. 
Het is een in de techniek der aetherische oliën bekend feit, dat 
sommige bloemen reeds terstond bij het openen de geheele hoeveel- 
heid reukstof bevatten, die zij leveren kunnen ; is het om de be- 
reiding der olie te doen, dan geeft een langer bloeien slechts verlies. 
Dergelijke bloemen worden dus of nog in knoptoestand óf juist ge- 
opend geplukt en terstond met water gedistilleerd, bijvoorbeeld rozen. 
Andere ontwikkelen haar geur gaandeweg, dikwijls juist onder 
het verwelken ; een bekend voorbeeld zijn de viooltjes. Wil men 
uit deze de reukstof verzamelen, dan is distillatie niet aangewezen 
maar gebruikt men de methode der enfleurage; men spreidt de 
bloemen op horren uit naast glasplaten, die bestreken zijn met vet, 
dat de geur opneemt, naarmate die zich vormt. 
Physiologisch hoogst interessante vragen over het ontstaan der 
reukstoffen doen zich hierbij voor; vermoedelijk is in het laatste 
geval de wordingsgeschiedenis van de reukstof steeds terug te voeren 
tot de onderlinge inwerking van stoffen, die in de levende cellen ge- 
scheiden voorkomen en veelal van enzymatischen aard. 
Ik noem nog een ander voorbeeld. Het zou mij verwonderen als 
er buiten de pharmacognosten veel botanici waren, die weten, wat 
trehala is. Het is een cocon, voorkomende aan een perzische distelsoort, 
gevormd door een kever, die daar binnen verpopt en in het Oosten 
gebruikelijk is als geneesmiddel en voedsel op de manier van salep. 
De naam is een verbastering van Schakar-tigal, dat is nestsuiker. 
Om er vóór 1858, toen Guibourt 2 het product beschreef, in de Euro- 
peesche litteratuur iets over te vinden moet men teruggaan tot Bel- 
LONius, 3 die het op zijn oostersche reis in 1546 — 49 te Constantinopel en 
Damascus tegenkwam, en wiens bericht Dodonaeus 4 in 1554 overnam. 
