DE UITZETTING DER PHARMACOGNOSTE. 
^229 
die op hun beurt weer aansluiten aan Romeinsehe schrijvers als 
CoLöMELLA en anderen. ^ 
Gelukkig, tegenover het vele dat de pharnnicognosie (latdG aan de 
nasporingen van den historicus of litterator, kan zij ook zelve wel eens 
iets bijdragen, dat voor dezen van waarde is. De srn(jlpaap, die inliet 
zooeven genoemde klooster te St. Gallen een visclirecept neerschreef* 
dat drie en twintig specerijen bevatte, waaronder kruidnagelen, ka- 
neel, en COS/R6- wortel, vermoedde niet dat hij zijn lateren lezers de 
puzzle voorlegde, uit te maken wat met dit laatste, in de middel- 
eeuwen zeer bekende artikel bedoeld werd; een vraagstuk aan welks 
oplossing pharmacognosten als Falconer, Cooke en FLiicKiGER het 
grootste aandeel hebben gehad. 
De verklaring van het »folio indo« der middeleeuwen, het rnalaba- 
thrurn der Grieken en Romeinen, schijnt Nres van Esenbeck beter 
gelukt dan Salmasius. 9 
Een oude historische vraag, of Socraïes ter dood gebracht is met 
waterscheerling of met dolle kervel, berust op de verwarring tusschen 
de plantennamen Cicuta en Conium, waarvan b.v. nog de Fransche 
Pharmacopee de sporen draagt. Doch de zaak is iiitgemaakt door de 
opmerking dat het verhaal bij Plato een klassieke beschrijving geeft 
van het vergiftigingsbeeld door conium teweeggebracht, dat sterk af- 
wijkt van de verschijnselen eener vergiftiging door scheerling. 
De pharmacognost ziet met zeker wantrouwen de bijbelteksten 
waarin het woord myrrhe voorkomt. Immers al deze plaatsen wijzen 
op een vloeibare i’eukstof ; in het Hooglied ontvangt de schoone haren 
liefste terwijl hare handen drupten van myrrhe, hare vingers van 
vloeibare myrrhe. En wat wij myrrhe noemen is een vaste hars. 
Doch ScHWEiNEURTH, 10 die de regio balsamifera bereisd heeft, en ter 
plaatse onderzoekingen over »balsem en myrrhecc heeft ingesteld, 
komt tot de conclusie dat, waar in het O. T. myrrhe staat, bedoeld 
wordt wat tegenwoordig mekkabalsem heet. En hij vermoedt dat het 
woord myrrhe ten onrechte in den bijbel is gekomen door een klank- 
gelijkheid van het oud Hebreeuwsche woord mör en den nieuw Arabi- 
schen naam voor myrrhe, die ook morr luidt. 
Deze voorbeelden illustreeren de noodzakelijkheid om litterarische 
of historische vragen, die op natuurvoorwerpen betrekking hebben, 
niet alleen van den litterarischen maar ook van den natuurhistorischen 
kant te bekijken; een punt trouwens waarover reeds De Candolle, 11 
beter dan iemand in deze bevoegd, zijn woordje gezegd heeft. 
Echter is, zij het dan onder deze restrictie, voor de pharmacognosie 
zoodra zij zich bezighoudt met de afkomst der simplicia en de be- 
