DE BAOBABBOOM. 
235 
voor een groot deel in zijn stam en takken verzameld blijft, om in 
den drogen moesson er geen gebrek aan te hebben en zelfs aan het 
einde er van nieuwe bladeren te vormen. Bij het begin van den 
regentijd gaat hij bloeien; zes maanden later zijn de vi’uchten rijp, 
alsdan staat hij bladerloos (zie plaat) en komt dus in dit opzicht 
met den kapokboom (j^noc^endron van dezelfde familie, 
overeen. Rij in het wild groeiende exemplaren vallen de vruchten 
ten deele af, een ander deel wordt de buit van apen en eekhoorns, 
terwijl sommige de windvlagen weerstaan, zoodat zes maanden later, 
bij het bloeien, nog enkele aan de boomen hangen. 
Van de boomen worden geoogst bladeren, vruchten en bast. Voor 
het verkrijgen van de beide eerste producten, beklimmen de inboor- 
lingen met behulp van houten pennen, die ze in het sponsige hout 
van het onvertakte gedeelte van den stam steken, de boomen. De 
jonge bladeren worden kort na het ontluiken verzameld, door de 
jonge takken ruw af te snijden of af te rukken. De negerinnen ris- 
ten de bladeren van de takken, die versch als groente dienst doen ; 
het grootste gedeelte wordt echter gedroogd, tot poeder gemaakt en 
op de markten te koop aangeboden. Met water gekookt krijgt men 
van dit poeder een slijmachtige vloeistof, die bij verschillende ge- 
rechten als sorghopap, vleeschspijzen, e. a. bij wijze van saus ge- 
bruikt wordt. 
Het dikke vocht van de vrucht wordt tot drank toebereid ; daartoe 
maakt men aan een harer uiteinden een opening, roert het sap om, giet 
het in een glas en vermengt het met water en suiker. De aldus 
gewonnen drank komt eenigermate overeen met dien op overeen- 
komstige wijze verkregen uit de vrucht van de grenadillaplant (Paas'i- 
flora quadrangularis), die in tropisch Amerika inheemsch zou zijn, doch 
ook in N. O.-Indië en elders voorkomt. Het vocht heeft de eigen- 
schap om melk te stremmen en de inboorlingen gebruiken het om 
het melksap van caoutchouclianen (vooral Landolphiasoorten) te doen 
stollen. Opgedroogd vormt het vocht een poeder, dat de inboorlingen 
als medicijn bezigen; eertijds werd het onder den naam van terra 
lemnia over Egypte naar Europa uitgevoerd. Uit de onderzoekingen 
van Heckel en Schlagdenhaufen is gebleken, dat het wijnsteenzuur, 
alcaliën, glucose, azijnzuur en looistof bevat. Het is dan ook een 
bloedzuiverend purgeermiddel. Het wijnsteenzuur, verbonden aan 
kalium tot kalium hydrotartraat of z.g. cremortart, is oorzaak dat men 
den boom ook wel cremortartboom noemt, een naam, die zeker heel 
wat toepasselijker is dan die van apenbroodboom of leverworsten- 
boom, ook wel aan hem gegeven. 
