DE EXPEEIMENTEELE MOEPHOLOGIE 
n DE PLANTKUNDE. 
b 
DOOR 
S. J. RONNER. 
In aansluiting met de rede van Dr. Sluiter over het experiment 
in dienst der morphologie, wil ik in dit opstel iets mededeelen 
van de toepassing en de resultaten, die ook op botanisch-morpholo- 
gisch gebied het experiment thans vindt en bereikt. Te meer zal dit 
velen interesseeren, daar de meeste proeven gemakkelijk zijn na te 
doen. Er is vaak niet anders voor noodig, dan : «Eine Pflanze, ein 
Topf mit Erde und eine Fragestellung«, zooals Goebel in de voorrede 
van z’n boek : Einleitung in die experimentelle Morphologie der 
Pflanzen, zegt. 
De ontwikkeling van ieder organisme, dus ook van iedere plant, be- 
gint met de bevruchting der eicel. Na de bevruchting gaat deze zich 
deelen ; eerst ontstaan er 2, daarna 4, vervolgens 8 cellen en zoo 
gaat het voort, tot een kogelvormig celklompje is ontstaan, de kiem 
of het embryo. Meestal is dit voorzien van een steel, een z.g. kiem- 
drager, die al voortgroeiend het embryo schuift te midden van het 
voedingsweefsel van het zaad. Nu treden er in het kiemkogeltje ver- 
anderingen op; er ontstaan aan z’n oppervlakte heuveltjes van cellen, 
die later zullen uitgroeien tot worteltje, stengeltje en zaadlobben. 
Dit gebeurt eerst wanneer het zaad in een vochtige omgeving wordt 
gebracht. Dan zwelt de zaadhuid op, het worteltje komt naar buiten 
en dringt in den bodem. De zaadlobben ontplooien zich en het 
pluimpje groeit naar omhoog. 
