DE EXPERIMENTEELE MORPHOLOGIE IN DE PLANTKUNDE. 
24 .‘^ 
bladeren op gewone diepte onder water, maar bij zeer slechte be- 
lichting, dan ontstaan er verder niets dan lintbladeren, de pijl vor- 
mige bladeren treden niet op. Ook gelukt het jonge Sagittarid’s te 
kweeken in de lucht, mits de omgeving zeer vochtig is. Indien men 
dan door zwakke belichting of beschadiging der wortels de voeding 
der plant benadeelt, treden ook bij deze op ’t land groeiende plant 
geen andere dan lintbladeren op. De bladvorm is dus meer afhanke- 
lijk van de voeding, dan van het medium. Hier kan weer dezelfde 
verklaring gegeven worden als bij de proef met Campanula. Door 
de assimilatie der eerste lintbladeren moet het materiaal voor de 
pijlvormige bladeren gevormd worden. Indien deze assimilatie wordt 
verminderd, kunnen er geen drijvende- en landbladeren ontstaan. Of 
nu voor andere amphibische planten hetzelfde geldt, zullen verdere 
proeven moeten leeren. Niet alleen water- en moerasplanten ver- 
toonen een tweeslachtig karakter, ook in ruimeren zin kan men van 
amphibische planten spreken en daaronder verstaan alle planten, 
die afhankelijk van de omgeving waarin ze groeien, een verschillenden 
bouw bezitten. Hiertoe behooren o.a. de xerophiele planten, zooals 
de woestijngewassen, en ook onze duin- en heiplanten. Ze kenmerken 
zich door een uiterlijk, geheel verschillend van dat der waterplanten. 
Meest hebben zij een krachtig ontwikkeld diep groeiend wortelstelsel 
en stevige, gedrongen stengels, terwijl bladeren geheel ontbreken of 
althans weinig ontwikkeld zijn. Verder bezitten zij vaak nog andere 
inrichtingen, die sterke verdamping kunnen tegengaan, b.v. dichte 
beharing, samengevouwen bladeren, bedekking met een waslaagje, 
enz. Ook de anatomische bouw vertoont eigenaardigheden, waarvan 
wel ’t meest in ’t oog valt de geringe ontwikkeling der intercellu- 
laire ruimten en de krachtige ontwikkeling van het steunweefsel, 
n.1. de bastbundels. Mooie voorbeelden van zulke planten zijn: vele 
bremsoorten, de heideachtige planten, de gaspeldoorn, vele grassen, 
waaronder wel ’t meest bekend: de helm Ammophila arenaria. 
Vele van deze planten leenen zich weer uitstekend tot ’t nemen 
van proeven, in hoeverre vorm en bouw afhankelijk zijn van de 
uiterlijke omstandigheden. 
Festuca ovina var glauca is een xerophiel gras, dat op waterarme 
kalkgebergten groeit, ’t Heeft borstelvormige bladeren, doordat deze 
langs de middennerf zijn samengevouwen, met den onderkant naar 
buiten. De opperhuidscellen van de onderzijde hebben een zeer dikke 
cuticula en onder de opperhuid liggen stevige bastbundels. Huid- 
mondjes ontbreken op de naar buiten gekeerde zijde volkomen, op 
de bovenzijde liggen ze in vier in de lengte loopende groeven van 
