DE EXPERIMENTEELE MORPHOLOGIE IN DE PLANTKUNDE. 
249 
klein takje met een jong bloeiaartje af en kweekt dit afzonderlijk 
verder, dan gaat de bloeitop weer over in een gewonen vegetatieven tak, 
waaraan zich soms zelfs een z.g. worteldrager vormt, welke anders 
alleen aan de onderste takken der plant ontstaan. 
Uit dit voorbeeld blijkt reeds, dat er een zekere tegenstelling 
bestaat tusschen vegetatieven groei en bloemvorming. Voor ’t vormen 
van bloemen zijn andere voedingsstoffen noodig dan voor vegetatieve 
ontwikkeling. 
Deze tegenstelling tusschen de voorwaarden voor vegetatieve ont- 
wikkeling en die voor bloeien maakt ook dat planten onder ver- 
anderde omstandigheden meer of minder bloeien dan in normale. 
Middel-Enropeesche planten, in de tropen gekweekt, kunnen er 
zich vegetatief ontwikkelen, maar bloeien er vaak in ’t geheel niet. 
Waterplanten, als landvormen groeiend, blijven in haar vegetatieven 
groei bij de watervormen achter, maar brengen veel mooier en grooter 
bloemen voort. 
Bij de gewone hondsdr-af, Glechoma hederacea, kan men abnormaal 
groote planten verkrijgen, die in ’t geheel niet bloeien, door haar 
zeer vochtig te kweeken. 
Dikwijls zien we, dat planten op zeer schralen, drogen grond klein 
blijven, maar rijkelijk bloeien. Ieder kent wel van die dwergplantjes 
uit de duinen en van kale plekken langs de wegen. 
Gaan we deze gevallen na, dan zien we dat over ’t algemeen ruime 
watertoevoer den vegetatieven groei bevordert, de ontwikkeling der bloe- 
men tegengaat. Voor dit laatste is een bepaalde hoeveelheid organische 
stoffen noodig. Dit blijkt ook uiteen proef door ooftkweekers genomen. 
Om appelboomen, die zich krachtig ontwikkelden, maar niet bloeiden, 
tot bloem- en vruchtvorming te brengen, 'brachten zij op verschillende 
takken ringwonderj aan. Daarbij wordt de schors tot op het hout verwij- 
derd, zoodat dus de in den tak gevormde assimilatieproducten niet 
meer daaruit vervoerd konden worden. Deze takken nu gingen bloeien, 
die, welke geen ringwonden hadden, deden het niet. 
Wij hebben het dus in onze macht een tak zich vegetatief te laten 
ontwikkelen of haar te laten bloeien. Een plant, die zich voor dit 
experiment uitstekend leent, is de in slooten algemeene Ve^'onica 
Beccabungi. 
Als we van deze plant één stengelknoop nemen met de daaraan 
zittende bladeren en dit stuk kweeken in vochtig zand onder een 
glasklok, dan ontstaan er aan den knoop spoedig wortels en iets later 
ook uit de internodiën. In de oksels der bladeren ontstaan bloeitakken, 
die zich in normale omstandigheden zouden ontwikkelen tot trossen 
16 
