258 
EEN VERGELIJKEND EN HISTORISCH OVERZICHT 
De lijst van de verspreiding van de geslachten is te groot om hier 
weer te geven ; deze toont echter aan dat, hoewel Borneo dezelfde 
zoetwatervischfamilies gemeen heeft met Europa en Noord-Amerika, 
het met de geslachten anders gesteld is; Europa is door andere ge- 
slachten met Borneo verbonden dan Noord-Amerika. Er is eene 
speciale verwantschap met Europa door de geslachten Nemachilus 
en Alisgurnus, met Australië door Scleropagus, met Afrika door 
Barynotus en Heterobranchus; ^ van de geslachten, die van Borneo 
bekend zijn, heeft men ook in Afrika gevonden, j- op ’t vaste land 
van Azië, het oostelijk deel van den Oost-Indischen Archipel en 
op de andere eilanden van het westelijk deel. De specialisatie der 
geslachten op Borneo strekt zich vooral uit in de groep Abramidina 
en de onderfamilie Homalopterinae van de familie der Cyyrinidae en 
in de onderfamilies Silurinae en Doradinae van de familie der 
Siluridea. 
De verspreiding van de soorten is over Borneo zelve nagegaan; op 
die lijst staan 292 soorten en 8 variëteiten, waarvan 111 soorten en 
de 8 variëteiten speciaal voor Borneo bekend zijn. Het resultaat van de 
vergelijking toonde aan, dat de verspreiding van deze vischsoorten, 
voor zoover ze ons bekend is, niet geheel en al homogeen over het 
eiland is, als ook dat na verwante soorten eene gelijke, maar ook wel 
eene verschillende verspreiding kunnen hebben, en dat het midden 
van het eiland het meest karakteristiek is. 
Van 17 geslachten zijn twee soorten ; in vijf gevallen is de ver- 
spreiding der beide soorten gelijk; in vier gevallen leven de beide 
soorten wel in eene zelfde rivier, maar verspreiden zich verder op 
verschillende wijze; en in acht gevallen zijn de beide soorten in 
verschillende rivieren gevonden. 
Bij de vergelijking van de karakters van de »oude soorten(( en 
de ))speciale soortenc( bleek dat bij eenige geslachten van Cyprinidae 
te weten Dangila, Osteochilus en Crossochihis, die bij de onderfamilie 
der Cyprininae behooren, het aantal schubben in de zijlijn kleiner is 
bij de »speciale soortencc dan bij de »oude soorten«. Tylognathus heeft 
dit aantal met twee vermeerderd. Bij de andere geslachten van deze 
onderfamilie, die zich op Borneo gespecialiseerd hebben, is het aantal 
binnen de grenzen gebleven van de getallen op de zijlijn der »oude 
soorteiK(. De soorten van de vier ^speciale geslachtencs: van deze 
onderfamilie hebben tusschen 29 en 60 schubben in de zijlijn en de 
soorten van de »oude geslachten« van Borneo gaan in dit opzicht 
tusschen 25 en 175. 
In de derde onderfamilie zijn twee ^speciale geslachtencc ; alleen voor 
