OVER DE VISSCHEN VAN BORNEO. 
259 
eene van de soorten van Aperioptes is het aantal van 65 schubben 
in de zijlijn aangegeven, een getal dat niet hoog is in deze onder- 
familie. 
In de vierde onderfamilie zijn 5 »speciale geslachtencc, waarvan de 
zijlijn tusschen 40 en 125 schubben telt, terwijl de beide oude ge- 
slachten tusschen 38 en 80 blijven. Helgia heeft 47 en 70, en bij 
Homaloptera hebben de »oude soortenc< 38 en 48, de »speciale soorten« 
64 en 80 schubben in de zijlijn. 
De eerste onderfamilie der Cyprinidae heeft geene representanten 
op Borneo ; bij de tweede hebben we gezien dat het aantal schubben 
in de zijlijn bij de »speciale soortencc eene vermindering ondergaat, 
en bij gevolg eene vergrooting van de schubben plaats heeft. Bij de 
derde onderfamilie kan het aantal groot zijn, maar is niet altijd op- 
gegeven. In de vierde onderfamilie vermeerdert het aantal schubben 
bij de ))speciale soortencc. 
Wat de schubben in de transversale lijn betreft, hangt het aantal 
dikwijls van de hoogte van de soort af. In de geslachten Osteochilus 
en Cr ossochilus \ermmdert hun aantal bij de ))specialesoortenc( en bij 
Amblyrhynchichthys is het hooger; in de andere geslachten blijft dit 
aantal binnen de grenzen van de getallen bij de »oude soortencc, 
hoewel het in de meeste gevallen beneden hun hoogste cijfer blijft. 
In de familie van de Cyprinen ontwikkelen zich de zwarte of don- 
kere plekken bij de »speciale soortencc in nog hooger mate dan 
gewoonlijk bij de »oude soortencc reeds geschiedt. 
Al de soorten van de geslachten Dangila en Tylognathus van 
Borneo hebben poriën op den bek en bij Osteochilus ontwikkelt zich 
dit karakter bij de ^speciale soortencc sterker. Het aantal van de 
voeldraden vermindert in het geslacht Tylognathus, doch vermeerdert 
in het geslacht Barbus; bij dit laatste verhoogt zich de ontwikkeling 
van de tanden aan de breede straal van de dorsale vin. 
Bij de familie der Siluren zijn er zes geslachten : C/cinas, Wallago, 
Callichrous, Arius, Liocassis en Bagroides, waar men eene vermin- 
dering in het aantal stralen van de anale vin bij de speciale soorten 
opmerkt. De geslachten Akgsis en Glyplosternum vermeerderen dit 
aantal bij de ))speciale soorten*» . Bij de andere geslachten op Borneo 
blijft het getal binnen de grenzen van de getallen der »oude soortencc, 
ofschoon het dan meestal niet hun hoogste getal bereikt. Het resul- 
taat is, dat het aantal stralen van de anale vin bij de ^speciale soortencc 
gewoonlijk vermindert. Wat de dorsale vin betreft, zien wij dat de 
geslachten Wallago en Cryptopterus eene vermeerdering aantoonen 
van de stralen van deze vin bij de ^speciale soortencc, en in het ge- 
