2()2 EEN VERGELIJKEND EN HISTORISCH OVERZICHT 
Corvina, waar het op gelijke hoogte met de oude soorten is gebleven. 
Bij Hemiramphus hebben de oude soorten 40 — 80 schubben in de 
zijlijn, de speciale soort heeft 94 — 100. Bij Datnioides de oude soort 
70, de speciale 75 — 80. Bij Amhassis de oude soorten 32 — 46, 
de speciale 46 — 70. Bij jE/eoim de oude soorten 28 — 75, de speciale 
26 — een groot aantal. Bij Gobius de oude 24 — 50, de speciale 
26 — 75. 
Wat het aantal dorsale stralen betreft, deze zijn in geen enkele 
der vergelijkingen verminderd en bij vier geslachten vermeerderd; 
bij Datnioïdes heeft de oude soort 12/13 — 14 stralen in de rugvin 
en de speciale soort heeft er 12/15 — 17. Bij /S'daena de oude soorten 
8 — de speciale soort lO/g’^. Bij Eleotris de oude soorten 
6 — 7/8 — 11, de speciale 5 — 6/9 — 32. Bij Gobius de oude soor- 
ten 6/7 — 11, de speciale 5 — 6/8 — 12. 
Het resultaat van de tweede groep is dus in ’t algemeen eene 
vermeerdering van het aantal schubben, dat wil zeggen een verklei- 
ning van hare grootte en eene vermeerdering in het aantal anale 
stralen waar te nemen. 
VERGELIJKING VAN DE BEIDE GROEPEN. 
Bij de vergelijking van de resultaten van de beide groepen valt 
op te merken, dat bij de zoetwatervischfamilies in het algemeen het 
aantal van de schubben en de stralen verminderd is gedurende het 
bestaan van het eiland, terwijl bij de soorten, die wij veronderstellen, 
dat zich uit rnarine-soorten ontwikkeld hebben, in het algemeen het 
aantal der stralen en der schubben vermeerderd is. Het middelpunt 
van de ontwikkeling van de eerste groep bevindt zich in den boven- 
loop van de rivieren, terwijl de ontwikkeling van de tweede groep 
integendeel het sterkste is in den benedenloop der stroomen. Het is 
nog niet gebleken, dat de verspreiding van de eerste en van de 
tweede groep over het eiland geheel homogeen is. 
Dit begin van eene vergelijkende studie bewijst, dat er zoodanige 
verschillen bestaan tusschen de speciale soorten en de oude soorten, 
dat het karakter van de visschen op Borneo zich in een bepaalde 
richting ontwikkelt, waaraan het grootste aantal geslachten van 
iedere groep onderworpen is, maar dat de richting van de ontwik- 
keling van de beide groepen verschillend is, evenals ook haar oor- 
sprong niet gelijk is. 
Het voorgaande is gegrond op de tegenwoordige kennis van de 
visschen van Borneo, zooals die door de onderzoekingen der natuur- 
vorschers verkregen is. W^el weten wij, dat verschillende gevolg- 
