EENIGE SYNTHESEN IN HET DIERLIJKE ORGANISME. 
269 
Treft dit met benzoëzuur of verwante stoffen samen, dan kan dit bij- 
dragen tot de vorming van hippuiirzuur, dat de nieren afscheiden. Al het 
hippuurzuur schijnt evenwel van dit glycocol niet afkomstig te zijn: 
het ontstaat ten deele ook nog, als de gal door een fistel belet wordt 
in de darmen af te vloeien. Van het taurine is het verdere lot slecht 
bekend, al vond Salkowski dat het, ingenomen, voor een klein 
deel als zoodanig in de urine wordt afgescheiden, voor het grootste 
deel evenwel, onder afeplitsing van water, verbonden met carbaminezuur 
tot een condensatieproduct, dat hij taurocarbaminezuur noemde. Dus 
ook hier weer synthese in het dierlijke organisme. Genoemd carba- 
minezuur (in vrijen staat niet bekend) is koolzuur: OH. CO. OH., 
waarin een OH groep door NHj is vervangen. Denkt men ook het 
tweede daardoor gesubstitueerd, dan heeft men de formule van ure- 
um. Het tauro-carbaminezuur schijnt dus ontstaan doordien taurine 
zich met materiaal verbond dat, zonder zijn aanwezigheid, tot de 
vorming van ureum zou hebben bijgedragen. Salkowski meent dat 
ook normale urine sporen van tauro-carbaminezuur bevat, waaruit 
dan zou volgen dat van het in het darmkanaal aanwezige taurine, 
althans iets door absorptie in het bloed zou komen. 
Phenol, in het dagelijksch leven carbol of carboolzuur genoemd, is het 
eerste lid van de aromatische hydroxyl-verbindingen. Het is oxy-ben- 
zol, benzol waarin 1 at. H door OH is vervangen en de formule dus 
CgHg, OH. Met verschillende zijner homologen (kresol CH 3 CgH^ OH, 
enz.) komt het in de steenkolenteer der gasfabrieken voor en wordt 
daaruit dan ook verkregen. 
Met indol en skatol, waarover later, behooren phenol en kresol tot 
de meest karakteristieke rottingsproducten van de eiwitstoffen. Geen 
wonder derhalve dat zij ook in de dikke darmen ontstaan, waarin de 
niet verteerde spijsresten in rotting verkeeren. Briegeh kon phenol 
en kresol bij paarden en koeien in de excrementen aantonnen en 
eveneens in den inhoud van den mastdarm, doch hooger op niet 
meer, waar de absorptie nog levendiger is en ze kennelijk reeds in 
het bloed waren overgegaan. 
Waar blijven nu die in de bloedbaan aangevoerde phenolen, die, 
naar bekend is, vergiftig zijn? 
Het antwoord op deze vraag is (1876) gegeven door E. Baumann, 
die in de urine, behalve de lang bekende zwavelzure alkaliën, nog 
aan phenolen gepaarde sulfaten vond. In deze verbindingen is het 
zwavelzuur niet op de gewone wijze (met chloorbaryum in de aan- 
gezuurde oplossing) aantoonbaar en hebben de phenolen hun giftige 
eigenschappen verloren. 
Het gelukte aan Baumann uit paardenurine, die er rijker aan is 
