EENIGK SYNTHESEN IN HET DIERLIJKE ORGANISME. 
‘274 
rood, dat isomeer is met indigoblauw en tegelijk met dit laatste uit 
het indoxylzwavelzuur der urine ontstaat. Dit is evenwel zeker, 
dat gelijk men uit de urine van zoogdieren meer indigo kan winnen 
door voedering met indol, men evenzoo daaruit rijkelijker skatolrood 
verkrijgt door de dieren skatol in te geven. 
Er blijft mij nog over, het glucuronzuur te bespreken, dat naar 
yl'jyJjq = zoet en oiipov = urine genoemd is. 
Het is het eerst bekend geworden in 1879 door Schmiedeberg en 
Mey'ER, die het als gepaard zuur aantroffen in de urine van een 
hond, dien zij kamfer hadden ingegeven. Er werd een zuur afge- 
scheiden ^), dat zich door koken met verdund zoutzuur splitsen liet 
in campherol en glucuronzuur : 
C ,6 Hgi Og Hg O = Cjo H,g Og Cg Hio O 7 
campho-glucuronzuur campherol glucuronzuur 
Dit campherol, isomeer met eenige oxy-kamfer genoemde stoffen, 
is kamfer waarin één at. H door O H is vervangen : Cjo Hjg (O H) O en 
dus op gelijke wijze in het organisme door oxydatie gevormd, als 
phenol ontstaat uit benzol, indoxyl uit indol, enz. Wat het glucuron- 
zuur aangaat, zoowel om zijn samenstelling als eigenschappen (het 
reduceert o. a. het koperproefvocht) vermoedde Schmiedeberg, dat 
het van druivensuiker moest afstammen. 
De in den hond gebrachte kamfer onderging dus een soortgelijke 
verandering, als dit met benzol en indol ’t geval is, doch met dit 
onderscheid, dat het voor de paring benoodigd zuur niet door oxydatié 
van de zwavel van eiwit gevormd werd, maar waarschijnlijk door 
beperking van de oxydatie van glucose of glycogeen. Aldus in minder 
schadelijken vorm overgebracht, wordt de kamfer door de nieren uit 
het bloed afgescheiden. 
Een paar jaar later trof Schmiedeberg het glucuronzuur nog eens 
in de urine aan, doch ditmaal met phenol gepaard. Hij had een hond 
uitsluitend met eiwitvrijen kost gevoederd (spek en stijfsel) en tevens 
benzol ingegeven. Het hieruit in het lichaam gevormd phenol ging 
in de urine over voor een deel aan zw'avelzuur, voor een ander deel 
aan glucuronzuur (onder waterafscheiding) gebonden. Kennelijk was 
in dit geval voor de vorming der eerstgenoemde verbinding alleen 
de zwavel beschikbaar, voorhanden in de ontledingsproducten der 
9 Eigenlijk waren het er drie: twee isomeeren (a en p'-campho- 
glucuronzuur), beide splitsbaar als in den tekst aangegeven, doch ’t 
eerste kristalliseerbaar, het tweede niet, en zouten gevende van ver- 
schillende oplosbaarheid, en nog een derde, minder goed onderzocht 
(uramido-campho-glucuronzuur; . 
