EENIGE SYNTHESEN IN HET DIERLIJKE ORGANISME. 
275 
eiwitstoffen uit de slijtende weefsels. Voor de binding van het overige 
phenol werd nu de oxydatie van suiker, die onder gewone omstan- 
digheden verder doorgaat, tot de vorming van glucuronzuur beperkt. 
Zeer opmerkelijk is de ervaring van Mering en Muscglus, opge- 
daan aangaande de manier waarop ingenomen chloralhydraat het 
lichaam verlaat. De proeven zijn genomen bij menschen en honden. 
In de urine werd namelijk een nog niet bekend zuur gevonden, dat 
zij urochloralzuür noemden en aanvankelijk niet konden thuisbrengen. 
Doch bij later onderzoek bleek het een gepaarde verbinding te zijn, 
door koken met verdund zwavelzuur of zoutzuur splitsbaar in glucu- 
ronzuur en trichloor-aethylalcohol : 
C3 CI3 O, + H2 O = Cg O7 + C Gig C O H 
urochloralzuur glucuronzuur trichlooraethylalcohol. 
Het merkwaardige hiervan is dit, dat het chloral, dat trichloor- 
acetaldehyde is, niet z. a. benzol, indol, kamfer, geoxydeerd werd 
(in welk geval men trichloorazijnzuur zou verwachten), ook niet, wat 
mogelijk scheen, onder water-opname uiteenviel tot chloroform en 
mierenzuur, maar dat het gereduceerd werd, d. i. waterstof opnam 
en daardoor in den overeenkomstigen alcohol overging : 
CCI3 GOH + Hg = CCI3 GII2 OH. 
chloral 
De ontdekking van Schmiedeberg heeft vele onderzoekingen uit- 
gelokt aangaande stoffen, die, in het organisme gebracht, gepaarde 
verbindingen met glucuronzuur doen ontstaan (o.a. ketonen, die tot 
secundaire alcoholen gereduceerd worden, menthol, thymol, enz.) en 
dan heeft men ook in het normale lichaam naar genoemd zuur ge- 
zocht en met min of meerdere zekerheid daarvan sporen gevonden 
in bloed, lever, gal, darmkanaal, enz. Doch ik ga dit met stilzwijgen 
voorbij en sta liever nog een oogenblik stil bij het zuur zelf. 
Het is namelijk gelukt dit eveneens te verkrijgen uit een kleurstof, 
die onder den naam van purreé arabe of gezuiverd als jaune indien 
in den handel voorkomt. De oorsprong van deze schild er- verf, die 
uit Ghina en O.-Indië komt en vrij hoog in prijs is ^), staat niet geheel 
vast, doch men houdt dien algemeen voor dierlijk en wel voor een 
concrement uit de ingewanden of een afzetsel uit de urine van ka- 
meelen, olifanten of buffels. Daarvoor pleit, dat men er benzoëzuur 
en hippuurzuur in gevonden heeft. De hoofdmassa bestaat uit het 
magnesiumzout van een zuur, dat bijna gelijktijdig door Erdmann 
en Stenhouse in het midden der vorige eeuw ontdekt is en euxanthine- 
h Graebe, die de stof chemisch onderzocht, betaalde daarvoor aan een 
Parijschen handelaar per kilo : 300 frs. voor de eerste soort, 100 frs. 
voor de tweede en 50 frs. voor de derde. 
