282 
miyosht’s atlas van japansche planten. 
en allerlei loofboomen. De plaat is ontleend aan een groeiplaats 
dicht bij de bovenste grenzen der hooge bosschen (6000 voet boven 
zee) in Shinano en de alpenroosjes gelijken hier meer op de bij ons 
gekweekte soorten van rhododendron mei hun groote bladeren, dan 
op hun kleinbloemige verwanten op onze Alpen. 
In dichte bosschen is de grond soms bedekt met een groote 
verscheidenheid van soorten, dan weer met een eenvormig kleed van 
enkele meer algemeene typen. De lage, grasachtige bamboe of 
Saso speelt hier een hoofdrol, verder natuurlijk de varens (Plaat 48) 
de Boehmeria (Plaat 53) en een aantal andere gewassen. Boomvarens 
vindt men slechts in de zuidelijke gedeelten, maar in de bergwouden 
van de Lu-chu-eilanden spelen zij nog al een belangrijke rol, soms 
zoo dat zij op de geheele boschvegetatie hun stempel drukken. 
Onder hen is de Cyathea spinulosa, met stammen van soms meer 
dan 7 meter hoogte, wellicht de belangrijkste. Zij heet in het Japansch 
Hego en wordt vooral op de gebergten in Kunchan aangetroffen. De 
platen 44 en 45 geven een denkbeeld van deze weelderige vegetatie. 
Allerlei kleinere varens bedekken natuurlijk den grond; sommige 
klimmen met hunne bladeren langs takken van heesters omhoog, 
zooals de Lygodiums, andere vormen rosetten van bladeren en komen 
in vorm en groeiwijze geheel met onze gewone boschvarens overeen. 
Van deze stelt plaat 48 de Nephrodium Filix mas voor. 
Het is de moeite waard, eens na te denken over het zeer groote 
aantal planten, die bij ons, deels in tuinen en parken, deels in kassen 
gekweekt worden, en die uit Japan afkomstig zijn. Een der meest 
gewone heesters in onze tuinen is de Japansche kwee of Piriis 
japonica, die vroeg in het voorjaar zich met donkerroode bloemen 
siert, wier vorm aan appelbloesem herinnert. Algemeen is mede de 
Aucuba japonica, oorspronkelijk met bont blad, bij ons ingevoerd en 
alleen in vrouwelijke exemplaren, die dus geen vrucht konden maken. 
De fraaie roode bessen draagt deze heester bij ons eerst sedert ook 
planten met siuifmeelbloemen uit Japan verkregen werden. Iedereen 
kent de Camelia’s; zij heeten Camellia japonica, en zijn in Japan 
boomen die 10—15 Meter hoog worden. Men vindt bij ons nagenoeg 
alleen de variëteiten met gevulde bloemen; deze komen ook in 
Japan voor, maar in het wild heeft de boom een kroon van slechts 
vijf roode bloembladeren, die een groot geel hart van meeldraden 
omgeven. Van onder tot boven rijk met bloemen beladen en mot 
het donkere groene glanzende loof vormen de camelia’s in April een 
der grootste sieraden van de tempeltuinen in Midden-Japan. Hun 
hout is zeer hard, en wordt o. a. tot het maken van kammen gebruikt, 
