VLOEISTOFFEN DOOR EEN POREUZEN W^AND DRIJFT. 
^287 
Daarbij bleek mij in de eerste plaats dat de oplossingen der sulfaten 
allen werden vervoerd in de richting van de anode naar de kathode, 
die van de nitraten en van de chloorverbindingen in tegenovergestelde 
richting. 
Toch vloeit hieruit geen algemeene regel voort; dit schijnt alleen 
te gelden voor de oplossingen der zouten van zware metalen, daar 
het mij later bleek dat die van natriumnitraat, -chloried, -brornied 
en -jodied evenzeer in eerstgenoemde richting vervoerd werden als 
die van natriumsulfaat. 
Het bleek mij verder dat bij gelijke stroomsterkle, gelijke concen- 
tratie en gelijke temperatuur het gewicht van de vloeistof, die in 
een bepaalden tijd werd overgebracht, bij de oplossingen der sulfaten 
veel grooter was dan bij die der nitraten en bij deze wederom veel 
grooter dan bij die der chloorverbindingen. Het varieerde : bij een 
concentratie van 5 pCt., tusschen 19.375 gram per ampère-uur voor 
eene oplossing van kopersulfaat en 6.750 gram voor eene van koper- 
nitraat; tusschen 20.835 gram voor eene van zinksulfaat, 8.375 gram 
voor eene van zinknitraat en 2.605 gram voor eene van zink- 
chloried, enz. 
Het vervoer van de verschillend geconcentreerde oplossingen der 
bovengenoemde metaalzouten werd uitvoerig onderzocht. Daarbij 
bleek dat steeds: 
het gewicht van de in bepaalden tijd en onder overigens gelijke 
omstandigheden vervoerde hoeveelheid vloeistof 
lo. rechtstreeks evenredig is aan de sterkte van den haar ver- 
voerenden stroom en 
2^. omgekeerd evenredig aan het gewicht van het zout, opgelost 
in de eenheid van volume, m.a.w. aan den graad van concentratie 
der oplossing. 
Dat deze beide regelen bij het vervoer moeten gelden laat zich 
gemakkelijk aantoonen, als men in eene beschouwing treedt van de 
krachten, die daarbij op de vloeistof werken. 
Wij hebben hier in de eerste plaats te doen met de aantrekking 
— of afstooting — tusschen het potentiaalverschil in de richting 
van den stroom aan de beide zijden van den poreuzen wand en de 
met vrije elektriciteit geladen vloeistof, die de als tallooze haarbuisjes 
te beschouwen poriën vult. Deze lading — »charge de contact« 
noemen haar de Franschen — heeft de wand ontvangen door zijn 
aanraking met de vloeistof ; die van de vloeistof zelve is dus met 
die van den wand steeds verschillend van teeken. Wordt zij daarbij 
