OVER DE VISSGHEN VAN BORNEO. 
291 
gen hadden. Er was overvloedig visch in het meer. tlij vischte ook 
in de Dano Kambat, een meer, dat meer lang dan breed is, en gelegen 
tusschen de Doeson en de Antassan Poenin; daar ving hij vooral 
Hetostomae, Cyprini en Pimelodi. Het water van dit meer was van 
bruin tot zwart, waarschijnlijk ten gevolge van stoffen uit de schorsen, 
wortels en bladeren van boomen, die er groeiden en vergingen, maar 
het scheen daarom toch niet minder vischrijk te zijn, dan het heldere 
en stroomende water elders. Het water van de Doeson had eene 
witachtige tint tengevolge van fyne aarddeel tjes, die er in zweefden. 
Wanneer de aanzienlijke ingezetenen hun groote vischpartijen 
hielden, wat hun veel genoegen verschafte, wierpen zij verdoovende 
middelen in het water: wortels, schorsen, bladeren en vruchten van 
zeer verschillende planten uit verscheidene families, het meest uit die 
van de Leguminome en vooral van de geslachten Dalbergia, Pongamia 
en Milletia. De wortels en rankende stammen van deze gewassen werden 
vooraf met een stuk hout geslagen of gestampt. De verdoofde visschen 
dreven dan op het water en lieten zich met de hand pakken. De 
inlandsche grooten namen er zelf deel aan en in weinige uren maakte 
men zich van groote hoeveelheden visch meester. Dit verdooven schijnt 
niet nadeelig te zijn voor degenen, die de visch eten. 
De geringe inlanders vischten liever op andere wijze: door een dijk 
scheidden zij kreeken, kleine riviertakjes of deelen van meren van het 
overige water af en lieten dan het afgescheidene deel droogloopen. 
Ook stelden zij wel op ondiepe plaatsen takkenbossen of steenen on- 
der een vrij scherpen hoek met een fuik, kunstig uit teenen gevlochten, 
aan het versmalde einde. Zij bedienden zich ook wel van een sleepnet, 
van een handnet of van een stelnet, doch zelden van eenen hengel. 
De Bejadjoe’s bedienden zich in de binnenwateren van verschillende 
soorten van met weerhaken voorziene of vorkvormige lansen met twee 
of drie punten om de visschen te steken. De meeste visschen werden 
echter door netten of tengevolge van genoemde indijking gevangen. 
Op de tweede reis bemerkte Müller in den bovenloop van de 
Soegi Karang-intan en in de Batang Banjoe-pamatton enkele stille 
waterkommen, waarin vele kleine karpers waren. In de eerste rivier 
bemachtigden de reizigers een grooten Notopterus. Vier otters hadden 
hem gevangen en op den oever gebracht, maar namen met achter- 
lating van hunne prooi in het bosch de vlucht bij de aankomst van 
de reizigers. De visch woog ongeveer 18 a 20 pond en leefde nog, 
hoewel de otters hem reeds een groot stuk uit den buik en een klein 
uit den rug gescheurd hadden. De reizigers lieten er zich een maal 
van bereiden; het vleesch was droog en vooral aan de rugzijde met 
