^92 EEN VERGELIJKEND EN HISTORISCH OVERZICHT 
zooveel graten, dat zelfs de inlanders alleen maar het vleesch van 
het benedenlijf eten. 
Van de medegenomen visschen beschreef Müller, tezamen met 
ScHLEGEL, Osteoglof^sum formosum. Deze visch, zeiden zij, was veelvuldig 
in eenige meren langs de Doeson. De inlanders vischten hem veel 
met netten en aten hem versch of gedroogd; zijn vleesch is tamelijk 
droog en smaakt niet lekker. Het is de eerste visch, die van Borneo 
beschreven is Het Leidsche Museum bezit van Muller verscheidene 
visschen op spiritus en eenige gedroogde exemplaren uit Borneo. 
In het Archiv für Naturgeschichte van 1846 verklaart Müller aan 
de hand van de drie hoogste klassen van de gewervelde dieren, dat 
de Indische Archipel een overgang vormt tusschen het Indische 
vasteland en Australië en dat de natuurvoortbrengselen grootendeels 
analoog zijn in vorm aan die van de groote omliggende landen. Hij 
verdeelt den Archipel in een oostelijk en westelijk deel en toont de 
betrekking van dit laatste, waarin Borneo ligt, aan met het zuiden 
van Azië. 
In 1843 noemt Heckel drie vischsoorten van Borneo, Barbus ca- 
rassioïdus, Heek, Cyrene festiva, Heek en Cyrene ocellata, Heek. 
In 1846 vermeldt Bichardson Belone caudlmaculata, Cuv. en Solea 
ommatura, Richards. Hij beschreef ook de visschen medegebracht door 
Z. M. S. SuLPHUR 1835-1842, door Z. M. SS. Erebus en Terror 
1839-1843, en door Z. M. S. Samarang 1843-1846. 
Van de reis van de Samarang ontving Gray tusschen zijne reptilen 
Amphio.ius Belcheri, Gray, uit Borneo van den mond van de rivier 
Lundi en publiceerde deze soort in 1847. Temminck en Schlegel ver- 
meldden in 1850 Boleophthalmus Boddaertü, Cuv. uit de zee bij Borneo; 
waaruit Canton ons in hetzelfde jaar ook eenige visschen deed kennen. 
In 1853 werd het verhaal van de wetenschappelijke reis van Dr. 
ScHWANER (1843-1847) gepubliceerd. Deze drong het eerst van Banjer- 
masin Borneo binnen in de richting van Sintang om te Pontianak te 
komen. Hij bezocht de rivieren Barito, Kahajan, Katingan en Kapoeas. 
De beide boeken bevatten weinig over de ichthyologie: hij verhaalt 
op bl. 57 dat de visschen uit de Danau Talaga gedeeltelijk versch, 
gedeeltelijk gezouten verkocht werden en, op bl. 85, dat men in het 
gebied van de Barito 44 vischsoorten at en dat vele gedroogde visschen 
afkomstig waren uit de rivier Pamingir en uit een meer. dat er meê 
verbonden is. Men zoutte ook de kuit. Op p. 98 vermeldt hij eene 
visch vangst door middel van toebasap gemengd met kalk. Het Leidsche 
Museum bezit van deze reis visschen op spiritus en eenige gedroogde 
exemplaren. 
