3*22 
DE THEORIE DER VLAM. 
Men kan ze op verschillende wijzen te voorschijn roepen. 
Oorspronkelijk bezigde men de blaaspijp, een instrument sedert 
lang bij de metaalbewerkers in gebruik en dat, vooral in de handen 
der Zweedsche scheikundigen en mineralogen : Cronstedt, Bergman, 
Gahn, Berzelius, een machtig hulpmiddel bij de analyse is geworden. 
Voorts verdient nog vermelding de in 1833 ontdekte kraan van 
Daniëll. 
Bunsen’s welbekende brander is van 1855. Boscoe verhaalt dien- 
aangaande het volgende : 
V) Korten tijd vóór de opening van het nieuwe laboratorium (te 
Heidelberg) werden de straten dier stad voor ’t eerst met gas ver- 
licht en Bunsen moest overleggen welken gasbrander hij voor de 
werktafels zou invoeren. Ik (R.) keerde juist van mijn Paaschvacantie 
uit Londen terug en had van daar eenen Argandbr ander met koperen 
schoorsteen, van boven door een draadnet gesloten, medegebracht : 
den toenmaals in Engeland gebruikelijken vorm van eenen brander 
voor verwarmingsdoeleinden. Aan Bunsen beviel echter deze inrichting 
volstrekt niet. De vlam flikkerde, was veel te groot en boven- 
dien zoodanig met lucht verdund, dat de temperatuur zeer ver- 
laagd was. Hij wilde eenen brander hebben, waaruit het mengsel 
van gas en lucht zonder draadnet zou branden, waarvan de vlam 
rustig, heet, niet te groot en toch blauw zou zijn en die niet alleen bij 
vollen gastoevoer zou branden zonder in te slaan, maar ook een 
willekeurige verkleining van den gastoevoer zou verdragen. Voorwaar 
een moeilijk, volgens velen onoplosbaar vraagstuk. « 
Toch is hem dit alles, na verscheidene vergeefsche pogingen, gelukt 
en de inrichting — om, door het uitstroomen van ’t gas uit een 
nauwere in een wijdere buis, eene luchtverdunning teweeg te bren- 
gen, die de lucht doet toestroomen en zich met het gas vermengen 
— is even vernuftig bedacht, als doeltreffend. 
De vlam, zooals Bunsen haar beschrijft, ontvangt zooveel lucht, 
dat zij juist van hare lichtkracht is beroofd; men vindt dan vrij 
dicht bijeen plaatsen, waar de vlamgassen sterk oxydeerende en 
andere, waar zij sterk reduceerende eigenschappen vertoonen. Bij 
nieuwere branders, ten deele uitsluitend voor verhittingsdoeleinden 
geconstrueerd, is de luchttoevoer vermeerderd en de menging van 
gas en lucht meer volkomen gemaakt. De gemiddelde temperatuur 
der vlam is dan hooger en zij verkrijgt een ander aanzien. 
Het uit den brander stroomende gasmengsel is nl. van de eigenlijke 
vlam gescheiden door een kegeloppervlak. groen van kleur en sterker 
lichtgevend dan eenig ander deel der vlam, den z.g. binnenkegel . 
