DE THEORIE DER VLA.M. 
32B 
Tusschen dezen en den vlamomtrek, den buitenkegel, bevindt zich 
een gloeiende gasmassa, door Haber: tusschengas genaamd. 
Vermeerdering van luchttoevoer maakt dus, dat de binnenkegel, 
die oorspronkelijk zeer dicht bij den buitenkegel lag, zich daarvan 
afscheidt, al kleiner en kleiner wordt, gaat flikkeren — hetgeen 
grootendeels kan worden vermeden, door de branderbuis langer en 
daardoor de menging van gas en lucht meer volkomen te maken — 
en ten slotte inslaat. Belet men dit inslaan en voert men vervolgens nog 
meer lacht toe, dan wordt — zooals door Michelson (1889) is aan- 
getoond — de binnenkegel weder grooter, zijn kleur gaat van groen 
in violet over en tegelijkertijd verdwijnt het reduceerend vermogen van 
het tusschengas. Vervolgens wordt het geheele volumen van de zicht- 
bare vlam kleiner en de buitenkegel schijnt te verdwijnen; eindelijk 
gaat de vlam uit b De binnenkegel heeft dus een minimum-hoogte, 
welke overeenkomt met de maxirnum-ontplofbaarheid van het gas- 
mengsel . 
Lichtgas van gewone samenstelling heeft ongeveer een gelijk 
volumen ziiurstof noodig om volkomen te verbranden, zoodat een 
mengsel van \ vol. gas en f vol. lucht ongeveer het maximum van 
ontplof baarheid bezit (volgens Michelson is dit maximum iets naar 
de zijde van het lichtgas verschoven , er is iets meer lichtgas, dan 
met de stochiornetrische verhouding overeenkomt); den BuNSENschen 
brander wordt echter een gasmengsel toegevoerd dat voor ^ \ uit 
lichtgas bestaat. Overti’eft de ontplofbaarheid van het gasmengsel 
of, nauwkeuriger gezegd, de snelheid, waarmede de ontvlamming in 
het gasmengsel voortschrijdt, de uitstroomingssnelheid , dan slaat de 
vlam in. Aan Gouy (1879) en Michelson is het gelukt het verband 
tusschen deze verschijnselen aan te wijzen en daardoor tevens een 
verklaring te geven van den vorm der vlam. 
De gedaante van den binnen kegel wordt bepaald uit de voor waarde 
voor het dynamisch evenwicht in de vlam, dat nl. op elk punt van 
den binnenkegel en op elk oogenblik de normale componente van 
9 Dit kan aldus worden aangetoond : De buis van een BuNSENschen 
brander wordt verlengd met een niet te wijde glazen buis van plm. 2 
d.M. lengte (door de grootere stroornsterkte in de nauwe buis wordt her 
inslaan belet) . De ring, die de luchtopeningen afsluit, wordt weggenomen 
en vervangen door een doorboorde kurk, die loodrecht op de boring 
een tweede kanaal draagt, waarin een glazen buis is bevestigd. Door 
de glazen buis kan een stroom lucht aan den brander worden toege- 
voerd, bijv. uit een gashouder, en te regelen met een klemkraan. 
