DE THEORIE DER VLAM. 
325 
zien door de kleine vaste deeltjes, welke omhoog gaan en in de vlam 
tot gloeiing geraketi, als men even tegen de branderbuis klopt. 
Grepen nu verder geen scheikundige werkingen plaats, dan zou 
de in den binnenkegel gevormde gloeiende gaszuil opstijgen en alleen 
door warmte- verlies geleidelijk weder inkrimpen. De lucht treedt 
echter toe en schilt meer en meer van de opstijgende gaszuil af, 
zoodat zij zich voordoet als een kegel : de buitenkegel. Immers 
de temperatuur neemt wel weder toe bij verbinding met de zuurstof 
der lucht, maar de gevormde gassen : koolzuur en waterdamp, be- 
nevens de stikstof, zijn in gloeienden toestand bijna onzichtbaar. De 
gedaante van den buitenkegel wordt dus in hoofdzaak bepaald door 
de wijze, waarop de lucht naar de vlam toestroomt. In verband 
hiermede is het duidelijk, dat de BuNSENsche vlam des te kleiner 
zal zijn, naarmate in den brander meer lucht met gas gemengd 
wordt, omdat dan de aan de vlam toestroomende lucht haar werk 
spoediger verricht heeft; dat onder overigens gelijke omstandigheden 
elke vlam in zuurstof kleiner zal zijn dan in de lucht, enz. 
De samenstelling van het gas in de vlam, het z.g. tusschengas, 
heeft reeds vroeger [Blochmann (1873)] een punt van onderzoek uit- 
gemaakt. Hij zoog daartoe dit gas in een platina-buisje en analyseerde 
het. De bestanddeel en bleken te zijn : CO, II 2 , CO 2 , H^O, methaan en 
stikstof. Zulk een buisje, hoe klein ook, brengt echter steeds een 
evenwichtsverstoring in de vlam teweeg; verder wordt het tusschen- 
gas verontreinigd door verbrandingsproducten uit den zoom der 
vlam, zoodat de quantitieve uitkomsten dezei* proeven weinig ver- 
trouwen verdienen. Een nauwkeuriger studie van deze zaak is eerst 
mogelijk geworden, eensdeels door meerdere bekendheid met de 
wetten van het evenwicht in homogene stelsels, anderdeels door toe- 
passing van een eigenaardigen kunstgreep, die bijna gelijktijdig door 
Teolu (1891) en door Smithells en Ingle (1892) is gevonden : de 
splitsing der vlam. 
Volgens Teclu kan men dit op verschillende wijzen dernonstreeren, 
bijvoorbeeld op de volgende (zie de figuur). 
Een glazen buis a van (ongeveer) 34 c.M. lengte en 14 m.M. 
wijdte wordt, met behulp eener doorboorde kurk, zoodanig bevestigd 
in een andere buis b van 26 c.M. lengte en 28 m.M. wijdte, dat 
6 c.M. van de nauwere in de wijdere buis reikt. Eerstgenoemde wordt 
geschoven over de uitstroomingsbuis van den door Teclu ontdekten, 
bekenden laboratoriumbrander en daarop luchtdicht vastgemaakt; 
terwijl men in ’t open uiteinde der wijdere buis een opgerold 
stukje koperblik c schuift, opdat de vlam haar niet zal doen springen. 
