326 
DE THEORIE DER VLAM. 
Ontsteekt men nu daar ter plaatse 
het gas en laat men langzaam meer 
en meer lucht in den brander 
toetreden, dan verkrijgt men een 
vlam, die wel door meer volkomen 
menging der gassen rustig brandt, 
maar tenslotte inslaat. Aangezien 
dan echter de ontvlammingssnel- 
heid van het gas-luchtmengsel 
wèl grooter is dan de stroom- 
snelheid in de wijdere, maar 
niet in de nauwere buis, plaatst 
zich de binnenkegel d, omringd 
door een gloeiende, doch minder 
sterk lichtende gaslaag e, de z.g. 
aureool, op het uiteinde der laatst- 
genoemde, terwijl de buitenkegel 
f blijft, waar hij was. 
Deze inrichting nu is door 
Haber ^ gebezigd om de samen- 
stelling van het tusschengas en 
de temperatuur van den binnen- 
kegel te bepalen. Het tusschen- 
gas vult de geheele ruimte tus- 
schen de beide buizen, zoodat 
de temperatuur van dit gas en ook van den buitenkegel een andere 
zal zijn als in de vlam ; doch er is geen reden om aan te nemen 
dat zulks eveneens met den binnenkegel het geval zal zijn. Men 
kan dus de contactplaats van het thermo-element in den binnen- 
kegel plaatsen en tegelijkertijd monsters nemen van het tusschengas. 
De vraag is maar of ’t evenwicht zich in dit gas niet verplaatst. 
Volgens Haber toch bevinden zich de bestanddeelen daarvan — behalve 
de stikstof en de geringe hoeveelheid methaan, waarvan men kan 
veronderstellen dat het, als zijnde ’t moeilijkst brandbare bestand- 
deel van het lichtgas, niet geheel is verbrand — in ’t z.g. watergas- 
■evenwicht : 
CO. 4- Hg r; CO + 11,0. 
D Haber; Zeitschr. f. Anorg. Ch., 38 (1904); ook in het reeds aan- 
gehaalde boek: Allxer: Zur Kenntnis der BuNSENflamme (Dissertatie; 
JVIünchen, 1905). 
