330 
DE THEORIE DER VLAM. 
volgen konden hebben. Iemand (a very acute philosopher), die er 
met hem over sprak, bracht hem op het denkbeeld, dat zich in de 
bleeke vlam, wegens gebrek aan zuurstof, kooloxyde zou vormen, in 
de andere koolzuurgas; en dat dit het verschil in lichtkracht zou 
verklaren. Dit bleek echter niet juist te zijn, waarop D.wy de onder- 
stelling maakte, dat: 
))the cause of the superiority of the light of the stream of coalgas 
might be owing to the decomposiüon of a part of the gas towards 
the interior of the llame where the air was in smallest quantity, 
and the deposition of solid charcoal, which, first by its ignition, and 
afterwards by its combustion, increased in a high degree the intensity 
of the light.« 
Hij toonde dit op vernuftige wijze aan met behulp van een gas- 
vlam en een stuk draadgaas (12 openingen per c,M.): 
))the apex of the flame intercepted by the wire-gauze afforded no 
solid charcoal ; but in passing it downwards, solid charcoal was given 
olf in considerable quantities, and prevented from burning by the 
eooling agency of the wire-gauze; and at the bottom of the flanne, 
where the gas burnt in its immediate contact with the atmosphere, 
charcoal ceased to be deposited in visible quantities.® 
Indien voorts de gasstroom eerst werd aangestoken boven het 
draadgaas, dat zich op eenigen afstand van den brander bevond en 
aldus een vermenging van lucht en gas toeliet, verkreeg hij een vlam 
geheel gelijkende op die van de veiligheidslamp in een explosief 
mengsel, niet lichtgevend, doch van zeer hooge temperatuur. 
Behalve deze feiten noemt Davy er nog tal van andere, welke hij 
met zijn theorie in overeenstemming acht; bijvoorbeeld dat de vlam- 
men van zink in zuurstof en van kalium in chloor een sterk licht 
verspreiden, omdat daarbij vaste stoffen worden voortgebracht, terwijl 
die van waterstof of zwavel in zuurstof en van phosphorus in chloor 
weinig licht geven, omdat daarbij slechts dampvormige stoffen 
ontstaan. 
Davy’s theorie vond spoedig en algemeen ingang, totdat twijfel aan 
hare juistheid rees door Frankland’s proeven (1861 — 1866). 
Frankland had opgemerkt, dat op groote hoogte (op den Monf- 
blanc, dien hij met Tyndall bezocht in 1859) de vlam eener kaars 
veel minder helder brandt, de smalle blauwe zoom, die gewoonlijk 
tot nauwelijks 0.5 c.M. onder de pit komt, nu daarboven reikt en 
tegelijkertijd het lichte deel kleiner wordt. Een nadere studie van 
dit verschijnsel leerde hem, dat de lichtkracht der vlam bijna lineair 
verandert met den druk, totdat zij bij 167.5 m.M. slechts 0.9 pCt. 
