DE THEORIE DER VLAM. 
335 
(dat SiOg levert) of CrOgClj (dat CrgOg geeft). Al deze vlammen 
zijn tevens lichtgevend. 
Daarentegen leveren die vlammen, welke geeyi vaste deeltjes be- 
vatten — lichtgevend of niet — geen schaduw. Heumann overtuigde 
zich hiervan bij CO, zwavel, selenium, CSg met NO, HgS, arseni- 
cum, phosphorus, PHg, natrium- en lithiumvlammen. 
Terugkaatsend en polariseerend vermogen. Het was eveneens Hirn, 
die, terwille van het onderzoek der vlam, de aandacht vestigde op 
Arago’s methode om de aanwezigheid van vaste of vloeibare lichaampjes 
te onderkennen. Vaste deeltjes moeten de eigenschap bezitten om het 
licht terug te kaatsen en te polariseeren, hetzij dat door naburige 
deeltjes uitgestraald, hetzij vreemd licht. Hirn meende te mogen be- 
sluiten, dat deze eigenschap hier niet aanwezig was en dat dus 
kooldeeltjes in verhitten toestand het licht niet meer terugkaatsten 
of polariseerden. 
Ten onrechte evenwel. Want — al is het terugkaatsend vermogen 
der kooldeeltjes gering — Soret (1874) en naderhand Stores heb- 
ben aangetoond, dat, wanneer men vreemd licht van groote intensi- 
teit bezigt, bijv. zonlicht, zoo noodig door een lens verdicht, het 
teruggekaatste licht wel degelijk waarneembaar en ook gepolariseerd 
is. Soret beschrijft het verschijnsel aldus : Het spoor der zonnestra- 
len in het lichtgevend deel der vlam is zeer goed zichtbaar en 
blauwachtig van kleur. Neemt men dit spoor met den analysator 
waar, dan blijkt het licht, loodrecht op de richting der invallende 
stralen teruggekaatst, geheel gepolariseerd te zijn en wel in het vlak 
gaande door de invallende stralen en het oog van den waarnemer. 
Soret nam dit waar zoowel bij een brandende kaars, als bij een 
petroleumvlam en gasvlammen van verschillende soort; Stores ook 
bij brandenden aether, niet echter bij een spiritus- en een Bunsen- 
sche vlam, zelfs niet, wanneer deze door natrium was gekleurd. 
De verschijnselen treden dus alleen daar op, waar de aanwezigheid 
van vaste deeltjes kan worden verondersteld en gelijken volkomen 
op die, welke Tyndall waarnam bij zijne y>actinic cloudsa. Tyndall 
wierp een sterken lichtbundel door een buis, waarin zich dampen 
van butylnitriet, gemengd met zoutzuurgas en lucht, bevonden; in 
dit mengsel veroorzaakt het licht eene scheikundige ontleding, ten 
gevolge waarvan microscopisch kleine vloeistofdeeltjes neerslaan. Deze 
kaatsen het licht diffuus terug, de buis schijnt zich te vullen met 
een donkerblauwe wolk en de teruggekaatste stralen blijken in een 
richting, loodrecht op de lengte-as der buis en dus op die der invallende 
stralen eveneens geheel gepolariseerd te zijn. Van terzijde waargeno- 
