336 
DE THEORIE DER VLAM. 
men door een Nicol, met zijn langste diagonaal verticaal geplaatst, 
worden zij uitgedoofd, zoodat het polarisatie-vlak weder gaat door 
de lengte-as der buis en de geziclitslijn. 
De overeenkomst tusschen de kooldeeltjes in de vlam en andere 
zeer fijn verdeelde vaste of vloeibare neerslagen — bijv. het neerslag, 
door een alcoholische hars-oplossing in water teweeggebracht — is 
nog verder uitgewerkt door Bürch^. Met een reeks van fraaie proe- 
ven bewijst deze, dat het parallelisme tusschen beide verschijnselen 
volkomen is; en ook, dat geen discontinuïteit in het gedrag der kool- 
deeltjes merkbaar is van ’t oogenblik, waarop zij zich beginnen af 
te scheiden, tot dat, waarop zij als roet uit de vlam opstijgen. Even- 
als de genoemde fijn verdeelde neerslagen, absorbeeien de gloeiende 
kooldeeltjes (zooals ook uit de proeven van R. Ladenburg voortvloeit) 
vooral de kortere golven. Worden zij dus door wit licht beschenen, 
dan is het doorvallende licht roodachtig gekleurd en het terugge- 
kaatste blauwachtig, in overeenstemming met Soret’s beschrijving. 
Uit dit alles mag men besluiten: 
De koolstofvlammen hebben hun lichtkracht te danken aan 
gloeiende vaste kooldeeltjes. 
Andere vlammen, waarin zich vaste deeltjes afscheiden en 
waarvan de temperatuur hoog genoeg is, zijn eveneens licht- 
gevend. 
Laatstgenoemde stelling mag echter niet w’orden omgekeerd, want 
volgens Frankland’s proeven: 
Er zijn heldere vlammen, die geen vaste deeltjes bevatten 
en waarin uitsluitend gasvormige stoften tot gloeiing geraken, 
maar ook deze kunnen bij voldoenden partieelen zuurstofdruk 
lichtgevend worden en een continu spectrum leveren. 
Men behoort dus onderscheid te maken tusschen gloeiende vaste 
lichamen en gloeiende gassen. 
2. Gloeiende vaste lichamen. 
In alle vlammen, die men tot verlichting bezigt, lichten gloeiende 
vaste stoffen; zij leveren een meer of minder uitgestrekt continu 
spectrum en hebben hoogst waarschijnlijk alle dit gemeen, dat de 
straling, door de vaste stof uitgezonden, is zuivere 
Daarmede wordt bedoeld (volgens R. v. Helmholtz 1890) die stra- 
ling, welke uitsluitend schijnt samen te hangen met de temperatuur 
1) „Nature”, 1885. 
