DE THEORIE DER VLAM. 
337 
van het stralende lichaam, daarmede stijgt of daalt en met de (abso- 
lute) temperatuur tot 0 nadert; in tegenstelling van luminescentie 
(fluorescentie, enz.; E. Wiedemann 1888), waarbij de temperatuur 
een ondergeschikte rol speelt. 
De straling zou dus alleen afliangen van de temperatuur en van 
de bijzondere eigenschappen van het stralende lichaam. Stellen wij 
voorloopig en als grensgeval, dat dit laatste is een volkomen zwart 
lichaam. In dit geval is nl. het verband tusschen de hoeveelheid uit- 
gestraalde energie en de (absolute) temperatuur bekend, en gegeven 
door de reeds vroeger medegedeelde wetten (blz. 318) of door een 
schaar van kromme lijnen, zooals degene (lijn I), welke in bijgaande 
figuur voor plm. 1200^^ C. is geteekend (volgens Lummer’s waarne- 
mingen met eenige extrapolatie). E stelt hierin weder voor de uit- 
gestraalde energie en a de golflegte in microns. 
Zooals de flguur aanwijst, valt bij deze temperatuur nog slechts 
een zeer klein deel der kromme (en dus ook der uitgestraalde ener- 
gie) in het zichtbare deel van ’t spectrum LLj, d. w.z. tusschen de 
golflengten 0.8 en 0.4 p (ongeveer). Volgens de wetten sub 2 
en 3 blz. 318) stijgt echter de maximale uitgestraalde energie (aldaar 
Em genaamd, in de figuur O A) evenredig met de 5^® macht der 
(absolute) temperatuur T; en is tevens het product van Am (A B in 
de figuur) en T constant. 
Daaruit volgt, dat dit maximum zeer snel zal stijgen, maar zich 
