340 
DE THEORIE DER VLAM. 
in zuivere lucht geen zichtbare stralen uit, men kan haar zelfs in 
een donker vertrek niet zien. De vlam van kooloxyde is blauw, van 
cyaan blauw met purperen zoom. De spectra zijn bandenspectra. 
Geringe hoeveelheden lucht of zuurstof, bij het brandbare gas ge- 
mengd, doen de vlam samsngestelder worden; grooter hoeveelheden 
doen haar overgaan in het type der Bunsensche vlam. De Bunsen- 
sche vlam van lichtgas en lucht vertoont het eigenaardige, dat de 
buitenkegel de hoogste temperatuur heeft, doch het minste licht uit- 
straalt; de binnenkegel daarentegen is bij ruimen luchttoevoer be- 
trekkelijk helder en blauwgroen van kleur. Het verschijnsel der 
aureool (blz. 326) leert, dat het verhitte tusschengas evenzoo, hoewel 
zwak, licht geeft B Brengt men vluchtige metaalverbindingen, bijv. 
keukenzout in de Bunsensche vlam, dan zendt zij sterker, gewoonlijk 
gekleurd, licht uit, dat eveneens een discontinu spectrum levert. Bij 
hoogeren partiëelen zuurstofdruk schijnt men ten slotte — zooals reeds 
is vermeld — ook van gasvormige stoffen lichtgevende vlammen met 
een continu spectrum te kunnen verkrijgen. 
De vraag is allereerst in hoeverre deze verschijnselen aan tempera- 
tuurstraling of aan luminescentie moeten worden toegeschreven, doch 
deze vraag is — in weerwil van verschillende belangrijke onderzoekin- 
gen — nog verre van opgelost. Andere vraagstukken knoopen zich hier- 
aan vast en voeren ten slotte op het gebied der ionisatie van gassen 
en der electronen-theorie, dus tot de meest ingewikkelde deelen der 
natuurkunde, zoodat de heldere vlammen van gasvormige stollen 
— ook wegens haar ondergeschikt belang voor het verlichtingsvraag- 
stuk — hier verder onbesproken mogen blijven^. 
4. Koobtof vlammen, nader beschouwd. 
Was de verklaring der lichtkracht te danken aan Davy. de ver- 
schillende onderdeden der vlam schijnen het eerst te zijn beschreven 
door Berzelius. Het feit, dat de vlam hol is, was trouwens reeds 
bekend aan Francis Bacon, den tijdgenoot van Shakespeare. 
Aan een lichtgevende koolstofvlam (zie de figuur voor een kaars- 
vlam) kan men onderscheiden: 
a. De donkere kern, bestaande uit onverbrand, nog weinig verhit gas. 
b. de lichtgevende zone, die de donkere kern omgeeft, doch aan den 
1) Voor bijzonderheden zie Haber: Zeitsch. f. Anorg. Chemie, 38, blz. 56. 
2) Verg. de reeds aangehaalde voordracht van Smithells. De straling 
der gassen (ook de straling in ’t algemeen) wordt uitvoerig benandeld 
in Kayser : Handbuch der Spectroscopie, dl. II. 
