DE THEOEilE DER VLaM. 
341 
top het dikst is, terwijl zij nabij de pit of de branderbuis zeer smal 
wordt en ten slotte verdwijnt. 
c. De blauwe zone, rondom de donkere kern en het benedenste deel 
der lichtgevende zóne. 
d. Den zeer zwak lichtgevenden mantel, die de geheele vlam omgeeft. 
De laatstgenoemde komt over- 
een met den buitenkegel der Bun- 
sensche vlam, bestaat dus geheel 
uit verbrandingsproducten, COj en 
HgO. gemengd met stikstof, en 
heeft in ’t algemeen de hoogste 
temperatuur. 
De blauwe zóne is haar ont- 
staan verschuldigd aan het ver- 
branden der koolwaterstoffen zon- 
der koolstofafscheiding. 
Smithells (1892) beschrijft haar 
als volgt: Laten wij aannemen, 
dat de koolwaterstoffen uit pit of 
brander opstijgen in den vorm 
eener cilindrische zuil. Deze zuil 
is niet scherp afgescheiden van 
de lucht, maar wordt er zoodanig 
mede gemengd, dat er een geleidelijke overgang is van het zuivere 
lichtgas in ’t midden naar de luchtzuil daarbuiten. Beschouwen wij 
een dunne horizontale doorsnede der vlam nabij het benedenste deel 
der pit of nabij den brander. Op welken afstand van het midden 
der zuil zal de verbranding beginnen? Klaarblijkelijk waar genoeg 
zuurstof is binnengedrongen om een zoodanige gedeeltelijke verbran- 
ding te geven, als in den binhenhegel der Bunsensche vlam plaats 
heeft. 
De vraag blijft dus slechts aan welk scheikundig proces de licht- 
gevende zóne hare lichtkracht, d.w.z. de daartoe noodige koolstof- 
afscheiding verschuldigd is. Het antwoord op deze vraag is echter 
niet zoo eenvoudig als het schijnt. 
Bepalen wij ons tot de gasvormige koolwaterstoffen, in ’t bijzonder 
de bestanddeelen van het lichtgas — welke het uitvoerigst bestu- 
deerd en ook scherper omschreven zijn dan de gas vormige ontledings- 
producten van vaste of vloeibare koolstofverbindingen — dan treedt 
onder deze hoofdzakelijk het aethyleen naar voren als drager der 
lichtkracht. 
