34'2 
DE THEORIE DER VLAM. 
Van aethyleen was reeds lang bekend, reeds door Deiman en Paets 
VAN Troostwijk (1790) gevonden, dat het door verhitting ontleed 
wordt in koolstof en waterstof. Later, omstreeks 1860, had zich echter 
de meening gevestigd en was in de leerboeken overgegaan, dat bij 
matige gloeihitte een ontleding in koolstof en methaan: 
CH, -b C 
mogelijk was, dat dit ook in de vlam zou geschieden en de koolstof 
dus ten koste van het verbrandende methaan lichtgevend zou worden ; 
en dat meer algemeen in de koolwaterstoffen de waterstof het meest 
brandbare bestanddeel was, zoodat de zuurstof zich steeds het eerst 
van de waterstof zou meester maken en zich daarna met de afge- 
scheiden, door waterstofverbranding gloeiend geworden koolstof zou 
verbinden. Tegen deze theorie kwam Kersten (1861) in verzet en 
wel hoofdzakelijk op de volgende gronden: 
1. Wanneer men bij een gas als methaan, dat met weinig licht- 
gevende vlam brandt, chloor mengt, hetwelk inderdaad koolstof in 
vrijheid stelt, maakt dit de vlam lichtgevend. 
Bijmenging van zuurstof heeft echter dien invloed niet en bezit 
dus 7iiet de eigenschap om waterstof aan de vlam te onttrekken en 
koolstof in vrijheid te stellen. 
2. Een mengsel van methaan en kooloxyde, dat in zichzelf genoeg 
zuurstof bezit om alle waterstof te doen verbranden en alle koolstof 
in vrijheid te stellen, brandt toch met een blauwe vlam : 
CH, + 2 CO = 2 H^O + 3 C. 
3. Het gas, dat uit den Bunsenschen brander stroomt bevat slechts 
ongeveer een derde deel van de hoeveelheid zuurstof, noodig voor 
volkomen verbranding, — toch is de vlam blauw. 
Aangezien hij het echter niet wel mogelijk acht om de samen- 
stelling der vlamgassen te bepalen door deze uit de vlam weg te 
zuigen, tracht hij nadere gegevens te verkrijgen aangaande de ver- 
branding van aethyleen en andere koolwaterstoffen bij geringen lucht- 
toevoer. Daartoe doet hij explosie-proeven met koolwaterstoffen, ge- 
mengd met meer of minder zuurstof en — zoo noodig — electrolytisch 
knalgas. Uit deze proeven bleek, dat, eer eenige waterstof verbrandt, 
alle koolstof in CO overgaat, terwijl de overige zuurstof tusschen 
waterstof en kooloxyde wordt verdeeld L 
1) Volgens Smithells waren dergelijke uitkomsten reeds verkregen 
door Dalton in ’t begin der vorige eeuw, en na Kersten door E. v. 
Meijer en door Thomas. In ’t bijzonder over de lichtgevende vlam en wat 
daarmede in verband staat, is de litteratuur omvangrijk en zeer ver- 
