DE THEORIE DER VLAM. 
343 
Men kan dus veeleer bij onvoldoenden zuurstoftoevoer van een 
voorafgaande oxydatie der koolstof spreken, terwijl de waterstof niet 
verbrandt. Dit blijkt trouwens eveneens uit Haber’s proeven en 
wordt daardoor toegelicht. Volgens Kersten’s voorstelling, welke 
eigenlijk ook die van Davy is, dringt de lucht niet in het binnenste 
der lichtgevende vlam door, maar de koolwaterstoffen worden door 
den hen omringenden gloeienden gasmantel gesplitst in vrije waterstof 
en vrije koolstof, welke beide eerst in den mantel (Schleier) ver- 
branden. Toch meent Kersten, dat de kooldeeltjes in het aan den 
mantel grenzende deel der lichtgevende zóne, door de lucht, die zich 
met de vlamgassen mengt, in kooloxyde overgaan en daarbij licht 
verspreiden, terwijl het kooloxyde in den mantel tot COj verbrandt. 
Naar hetgeen wij thans van de vlamtemperatuur weten, is zij echter 
voldoende om de kooldeeltjes te doen gloeien, ook zonder dat zij 
verbranden. De mantel heeft een hooge temperatuur, ongeveer zoo 
hoog als de buitenkegel der Bunsensche vlam, en de gassen, die daar- 
tusschen zijn ingesloten, kunnen dus, vooral wanneer zij in een dunne 
laag door den mantel worden omgeven, eveneens een voldoend hooge 
temperatuur verkrijgen om de kooldeeltjes tot gloeiing te brengen. Van- 
daar het groote belang der vlam-ontvowwing , die in de meest gebruikte 
gasbranders (vleermuis- en Argandbrander) hare toepassing vindt, en 
die — naar het mij toeschijnt — , meer nog dan de vermeerderde 
zuurstoftoevoer, de oorzaak is van hunne nuttige werking. 
Om nog even tot de blauwe zóne terug te keeren ; dat deze ligt 
tusschen de lichtgevende zóne en den mantel kan men door nauw- 
keurige beschouwing van een kaarsvlam of kleine gasvlam gemakke- 
lijk waarnemen; dat zij overeenkomt met den binnenkegel der Bun- 
sensche vlam eveneens, door de lucht langzaam in den brander toe 
te laten en het lot der blauwe zóne te volgen. De blauwe zóne strekt 
zich slechts tot geringe hoogte uit (zie de figuur); even voorbij het 
begin der lichtgevende zóne houdt zij op. Volgens Smithells is dit 
toe te schrijven aan de ontleding der koolwaterstoffen, die met de 
koolstofafscheiding gepaard gaat, doch een der voorwaarden voor het 
ontstaan der blauwe zóne doet verdwijnen. 
Een andere belangrijke vraag is die aangaande de ontleding s wij ze 
spreid. Verschillende zaken zijn dientengevolge herhaaldelijk ontdekt en 
’t is niet gemakkelijk aan ieder volkomen recht te doen wedervaren. 
Voor nadere gegevens zij verwezen naar de reeds meermalen genoemde 
verhandelingen van Smithells en zijne medewerkers, 1892 — 1895; in ’t 
bijzonder Journ. of the Chem. Soc., 61 , 204 en 217 (1892). 
