DE PINGOEINS. 
371 
de weg van geringere breedten van het zuidelijk halfrond, zich ver- 
breid hebben naar de antarktische streken, daar rijkelijk en gemak- 
kelijk te bemachtigen voedsel vonden en daardoor er toe gebracht 
werden een leven als watervogels te leiden. De gevolgen waren, dat 
hun duikvermogen meer en meer ontwikkeld wei'd, maar hun vlieg- 
vermogen in dezelfde mate verminderde en ten slotte geheel verlo- 
ren ging. Toen gedurende de ontwikkelingsperioden der aarde, in 
hunne woonplaatsen, de ijstijd aanbrak, en daardoor de voorwaarden 
voor hun bestaan veranderd en bedreigd werden, waren zij, tenge- 
volge van hunne organisatie, door een buitengewoon ontwikkeld 
zwemvermogen, instaat naar warmere streken terug te keereti. Drij- 
vende massa’s ijs kwamen hun daarbij uitstekend te pas. Dienten- 
gevolge is hunne tegenwoordige verbreiding als een secundaire te 
beschouwen. (( 
Dr. Wilhelm Haacke is van oordeel dat de pingoeïns op den laag- 
sten trap van ontwikkeling staan. Zij zijn waarschijnlijk onafhanke- 
lijk van alle andere vogelorden ontstaan en hebben zich reeds ten 
tijde van het ontstaan der oude stootvogels (roofvogels) van de ove- 
rige afgescheiden. Bij weinig ontwikkelde dieren is het volstrekt niet 
uitgesloten, ja, waar het thans nog levende vertegenwoordigers van 
zulke groepen betreft, zelfs regel, dat zij een hoogst eenzijdige aan- 
passing aan hunne levenswijze vertoonen, en dit verschijnsel is bij 
geen vogelgroep grooter dan bij de pingoeïns. Men zou ze de vis- 
schen of de dolfijnen onder de vogels kunnen noemen. Hunne vleu- 
gels zijn geheel tot roeiriemen omgevormd en kunnen in geen geval 
meer tot vliegen dienen. De slagpennen zijn in dezelfde mate ver- 
schrompeld en de dekvederen der vleugels gelijken op schubben. 
Schubachtig zijn ook de vederen van de rest van het lichaam. De 
beenen zijn ook ver naar achteren geplaatst, zoodat de dieren op het 
land, als zij niet op de manier der zeehonden op den buik liggen, 
een rechtsopgaande houding aannemen en langzaam waggelend gaan. 
De voeten dienen echter niet als roeiorgaan maar als stuur; zij wor- 
den bij het zwemmen ver naar achteren gestrekt en regelen door 
hunne bewegingen de richting welke de met behulp van zijn vin- 
achtige vleugels zwemmende vogel neemt. Een onder water voort- 
zwemmende pingoeïn heeft buitengewoon veel gelijkenis met een dol- 
fijn; hij voert de moeielijkste en snelste bewegingen uit, zoodat een 
in zijne nabijheid aanwezige visch gemakkelijk zijn buit wordt. V^oor 
het grijpen der buit is de zijdelings saamgedrukté met scherpe in- 
snijdingen voorziene snavel, die bij de eene soort meer, bij den andere 
minder dien vorm vertoont, buitengewoon geschikt en de tong is met 
