372 
DE PINGOEÏNS. 
groote spitse wratten bezet, welke naar achter gericht zijn en weer- 
haken vornaen, zoodat een visch welke hij gegrepen heeft niet ge- 
wakkelijk kan ontkomen. In overeenstemming met de sterke ont- 
wikkeling van de vleugels als roei-organen, bezit het borstbeen een 
hoogen kam. In geen geval hebben de pingoeïns iets uit te staan 
met de andere zwem- en duikvogels of met de alken, waartoe men 
ze vroeger gebracht heeft. De anatomische onderzoekingen hebben 
daarentegen bewezen, dat zij met geen andere vogelsoorten nader 
verwant zijn. 
Of de pingoeïns, die thans nog slechts in het westen van Zuid- 
Amerika den equator overschrijden, en wier hoofdgebied de kusten 
van Nieuw-Zeeland, Australië, Zuid-Afrika, het zuidelijke gedeelte 
van Zuid-Amerika, alsmede de Antarctische eilanden zijn, ooit be- 
woners van het noordelijk gedeelte van den aardbol zijn geweest, is 
te betwijfelen, want ovei’blijfsels van uitgestorven pingoeïns zijn hier 
niet gevonden; w-el behoort een groote uitgestorven pingoeïn tot het 
eoceen van Nieuw-Zeeland, waar ook heden nog een hunner voor- 
naamste woonplaatsen is. v,' 
Dr. Nordenskjold vond in 1901 op het Seymour-eiland, in het 
Zuidpool-land, onder fossielen de overblijfselen van een pingoeïn. 
))Hier deed ik«, schrijft hij, ))een buitengewoon interessante vondst, 
bestaande uit de rondom verstrooide beenderen van een gewerveld 
dier. Een andere bestemming kon ik op deze plaats niet maken. « 
Later bleek, dat dit de beenderen waren van een pingoeïn, die 
beduidend grooter moet geweest zijn, dan de grootste thans levende 
soort, de keizers-pingoeïn. In ieder geval was de waarneming op 
zichzelf interessant, omdat hierdoor bevestigd werd, dat de pingoeïn 
in lang vervlogen tijden, waarschijnlijk reeds in de tertiaire periode, 
in de antarctische streken inheemsch was. 
De pingoeïns zijn derhalve in ieder geval zeer laag staande vogels, 
wier voorvaderen zeker gevlogen hebben, maar die zich reeds vroeg 
aan het leven in het water hebben aangepast. Met het oog hierop 
is het opmerkelijk dat de Patagoni^che pingoeïn zijn eieren tusschen 
de pooten draagt, waar zich huidplooien hebben gevormd, tot het 
opnemen der eieren. Wij vinden dus in deze gi oep van laag geplaatste 
vogels, ten minste bij deze eene soort, misschien ook bij andere, 
nog een soort van verzorging van het broedsel, welke gelijkenis ver- 
toont met die welke wij voor de oudste vertegenwoordigers der vogel - 
klasse hebben aangenomen. 
Ook Dr. S. wijst op het sterk ontwikkelde zwemvermogen van 
de pingoeïns. 
