DE PINGOEÏNS. 
87a 
Wat hun afzonderlijke organisatie aangaat wijst alles op een zoo 
sterk mogelijk ontwikkeld zwemvermogen. Tengevolge hiervan heeft 
hun lichaam den kegelvorm aangenomen De beenen zijn ver naar 
achteren gegaan terwijl de vleugels hunne bestemming als vliegorgaan 
totaal hebben verloren en vinachtige roeiorganen zijn geworden. Van- 
daar dat de naam vinduikers (AptenoJyliornilhes) volkomen ge- 
rechtvaardigd is. 
Deze orde kan men rangschikken in zes verschillende groepen, 
n.1.: Aplenodites, Pygoscelis, Catandiactes, Megadystes^ Eudyptula 
en Spheniscus. Deze in verschillende anatomische en uiterlijk voor- 
komen van elkander verschillende dieren, hebben een reeks van ken- 
merken gemeen, die, afgezien van hunne gemeenschappelijke afstani- 
rning, terug te brengen zijn tot een in het algemeen overeenstem- 
mende levenswijs. Hun reeds boven genoemde lichaamsvorm herin- 
nert meer aan dien van een dolfijn en een rob dan aan dien van een 
vogel. Ook gelijken de pingoeïns in hunne bewegingen zeer veel 
op deze dieien. Hun lichaam *is er voortreffelijk voor gevormd 
om het water te doorklieven en hunne vinroeivleugels veroorloven 
hun voortdurend en snel te zwemmen en te duiken. Op het land 
zijn daarentegen deze dieren zeer onbeholpen, ofschoon zij bij het 
voederen van hunne jongen, door onvermoeid, heen en weer loopen 
en klimmen van het strand naar hunne op rotsen gelegen nestplaat- 
sen, een buitengewone volharding toonen. De vederen zijn tot schub- 
achtige dingen vervormd, terwijl aan de vleugels de slagpennen ont- 
breken. Het bijna vooi tdurende verblijf in het water vordert daar- 
entegen een bizondere verzorging van de huid, voor welke de Natuur 
door een voortdurende afscheiding van een olieachtige vloeistof ge- 
zorgd heeft. 
Ook de luchthoudende, zoogenaamde pneumatische, beenderen van 
den tot vliegen geschikten vogel zijn niet aanwezig, omdat het speci- 
fieke gewicht van hun lichaam geen vermindering noodig heeft. 
Daarom zijn hunne beenderen niet alleen zwaar, maar ook dik en 
hard, daar het voor hun zwemvermogen sterk ontwikkeld spierstelsel 
en de druk van het water bij het duiken dit vorderen. Ter onder- 
steuning van de vinroeivleugels dienen de krachtige en korte beenen, 
welks breede voetwortel een met vier naar voren gerichte teenen 
voorzienen voet draagt, waarvan de drie grootste teenen door zwem- 
vliezen verbonden zijn. Beantwoordend aan hun uit schaal- en week- 
dieren en visschen bestaand voedsel, hetwelk zij ten deele van de 
koraalriffen afzoeken of tusschen de zeegewassen weghalen, bezitten 
zij een krachtige zijdelings samengedrukten snavel. Hebben de vleugels 
