874 
bE PINGOEÏNS. 
hunne oorspronkelijke beteekenis verloren, de staart dient ook niet 
meer als stuiirtoestel bij het vliegen en is geheel verschrompeld. De 
tot borstels vervormde vederen dienen het dier bij het rechiopzitten 
tot steun van het lichaam. Bij Aplenodytes bestaat de staart uit 20 
vederen, bij Pygoscelis en Catarrhactes wordt hij door 12 tot 14 of 
10 betrekkelijk langere vederen gevormd. Megadyptes bezit weer 20 
staartveeren, die echter zeer kort zijn. Zeer kort is vooral de staart 
bij Eudyptula en Spheniscus, bij wie hij uit 16, 18 of 20 veeren 
bestaat. 
De beide soorten van het geslacht Aptenodytes zijn zonder twijfel 
de schoonste vertegenwoordigers van de Pingoeïns. Onder deze neemt 
de Konings- of Reuzenpingoeïn {Aptenodytes paiagonica^ Pen- 
nant) de eerste plaats in. Zijn verbreidingsgebied strekt zich uit van 
de Straat van Magelhaens over de Falklands-eilanden, Zuid-Georgië, 
de Marion-eilanden, de Kerguelen tot de Macquarie-eilanden. Deze 
soort bezit een naar verhouding lange, aan de punt ietwat gebogen 
en tusschen de kaaktakken van den ondersnavel bevederden snavel. Het 
dier is zeer kenbaar door zijn opvallende kleur, daar kop, nek en 
keel bruinachtig zwart, een vlek achter het oor, waarvan een smalle 
streep naar de zijden van den hals loopt, levendig eigeel zijn. 
De tweede soort van dit geslacht Forsters-pi ngoeïn {Aptenody- 
tes Forsferi. G. R. Gray), wiens vaderland zich uitstrekt over de 
kusten van Antarctus vertoont, onder andere afwijkende kenteekenen, 
eveneens een gele vlek achter de ooren, die echter naai- de zijden 
van den hals niet wordt voortgezet. 
Ook het geslacht Pygoscelis^ hetwelk drie soorten omvat, heeft haar 
verbreidingsgebied van af de Straat Magelhaens tot de Macquarie- 
eilanden en zuidelijk tot de kusten van Antarctus. 
De soorten zijn: Pygoscelis papua, Fokster, P. adeliae^ Hombron 
en Jacquinot en P. antarctica, Forsteu. Onder deze is de eerste 
soort, die bekend is als de E ze Is-pingoeïn, bizonder kennelijk door 
een opvallende witte, dwars van de oogen over den kop loopenden 
band. Carl Hagenbeck te Hamburg had er indertijd twee in zijn 
dierentuin, prachtige exemplaren. Zij zijn, in verhouding tot de vorige, 
betrekkelijk groote vogels, met een tamelijk langen snavel, grijs op 
de bovendeelen en verblindend wit op de onderdeelen. De dieren zijn 
buitengewoon tam, loopen hun oppasser als honden na en nemen de 
visschen uit zijn hand aan. 
Het nu volgende geslacht Catarrhactes, Brisson, bezit vijf soorten, 
n.1.: Catarrhactes clirysocome, Fokster; C. pachyrhynchus, G R. 
Gray; C. Sclateri, Buller; C. Chrysolopfius^ Brandt en C. Schlegeli, 
