37G 
DE PINGOEÏNS. 
donkere bandteekening eerst op lateren leeftijd tevoorschijn komt. In 
hoeverre hetzelfde van toepassing is op de andere soorten, is niet uit 
te maken, maar onmogelijk zou het niet zijn, dat op die manier het 
aantal soorten aanmerkelijk verminderde. 
Omtrent het leven der pingoeïns hebben inzonderheid in den laat- 
sten tijd de deelnemers aan de Duitsche Diepzee-expeditie gelegen- 
heid gehad waarnemingen te doen. Chun, de leider van deze expe- 
ditie schiijft in zijn reisverhaal y)Aus den Tiefen des Weltmeeresa:, 
omtrent het voorkomen van de Goud duikers of K uifpingo eins 
(Catarrhactes chrysocomc\ Fokster), het volgende: »Het door de in- 
wej'king van het water ontstane labyrinth van basaltblokken aan de 
Gazellenhaven op Kerguelenland, dat met korst en blad mossen van 
allerlei kleur is bedekt, is de typische woonplaats van de K u i f- 
pingoeins. In de beschermende holen der bazaltblokken zitten de 
wijfjes in hun kunsteloos nest, als men het nesten noemen mag, de 
met mest bedekte plekjes, en broeden op hun eene ei, dat gewoon- 
lijk erg vuil is. De mannetjes zyn onophoudelijk bezig de wijfjes van 
voedsel te voorzien, terwijl zij, met beide beenen te gelijk voorthup- 
pelend, de rotsen afgaan. Komen zij aan het water, dan plonsen zij 
er ineens in.c( 
Nergens heeft Chun pingoeïns in zoo’n groot aantal gezien als bij 
een boottocht naar de rotsen aan de Kerstmishaven op Kerguelenland. 
Hier waren ook E z e 1 s p i n g o e i ns, die bijna een meter hoog wa- 
ren. In tegenstelling met de beweeglijke K u i f j) i n g o e ïn s zetten 
zij langzaam en waardig de eene voet voor den andere. Met een blijk- 
baar welgevallen worden de vederen op rug en buik geordend ; at en 
toe rekken zij den hals uit en met den snavel in de hoogte laten zij 
een levendig: Kree, kree, kree hooren. Gewoonlijk staan zij echter 
met ingetrokken hals en schuin naar boven gerichte kop als onbe- 
wuste filosofen daar, bijna stikkend in het vet, en geduldig af wach- 
tend dat hun vederkleed vernieuwd zou zijn, want het was toen in 
den ruitijd. Ter halverhoogte aan de steile hellingen van de krater- 
wanden van St.Paul, troffen de reizigers een andere soort van het 
geslacht Catarrhactes, C. chrysolophus^ Brandt, aan. Terwijl op de 
Kerguelen de wijfjes van den kuif-pingoeïn nog broedden, waren hier 
onder een milder klimaat de jongen reeds uitgekomen en hadden vooi* 
een deel reeds de grootte der ouden bereikt. De dieren verwisselden, 
volgens Chun, het nestkleed: »Als een dikke wollen pels, die hier en 
daar reeds te zien was, zaten de nieuwe vederen er op. Daar duizen- 
den jongen aan het ruien waren en het voorkomen hadden alsof zij 
gekleed waren met pelzen, die erg door de motten waren aangetast, 
