i)K PIN Gü El Nb. 
O / l. 
warrelde de lucht var. de vederen, alsof er een sneeuwstorm woedde. « 
De nesten waren zeer kunsteloos en bestonden alleen uit een kleinen 
bundel gras, als onderlaag. Hun voedsel bestond voor het rneerendeel 
uit inktvisschen. waarvan de schilden overal verspreid lagen. Volgens 
Chun zijn de paden waarlangs de pingoeïns zich sinds eeuwen van 
de hooge rotsen, de Ninepin-rots, naar het strand begeven, te her- 
kennen. Met den in zee gevangen buit in den krop, maken zij dien 
moeielijken weg opwaarts vele malen. In weerwil van deze moeielijke 
manier van voedsel bijslepen, waren de jongen buitengewoon vet. Ge- 
durende het voederen schijnen de ouden er voor te zorgen dat geen 
vreemde jongen zich bij hen indringen, want zij waken er voor dat 
de jongen ver van elkander staan. 
Ook Dr. Otto Norüenskjold heeft, gedurende zijn tweejarig ver- 
blijf in Antarctis, een uitmuntende gelegenheid gehad de pingoeïns 
waar te nemen en geeft een typische beschrijving van hun voorkomen 
naast een uitvoerige omtrent hunne levenswijze, die wij hier laten 
volgen : 
))Maar weldra trok een andere diersoort onze opmerkzaamheid in 
zóó hooge mate, dat wij in de eerste oogenblikken op niets anders 
acht sloegen, nl. de pingoeïns, eigenaardige wezens, vogels die niet 
kunnen vliegen, maar die zich als visschen in het water bewegen. Ik 
had op Vuurland en de Falklands-eilanden vroeger reeds dikwijls 
pingoeïns gezien; zij komen ook aan de zuidkust van Zuid-Amerika 
en aan de Westkust van Afrika voor, zelfs heel noordelijk in de streek 
der keerkringen. Doch daar treft men overal slechts dwergachtige 
soorten aan, maar hiei', in de ijsmassa’s van den Zuidpool, leert men 
ze in al hun kracht kennen, deze eigenaardige vertegenwoordigers 
der antarctische wereld. Reeds daarbuiten in het water ontmoet men 
deze zonderlinge wezens, waarvan niemand, die ze niet kent, kan zeg- 
gen tot welke diersoort ze behooren. In lange, regelmatige rijen ko- 
men ze aanzwemmen, bij honderden en honderden te gelijk, en de 
een na den ander heffen zij de cylindervormige lichamen uit het 
water op en zakken weder in. duikend en hun weg als visschen onder 
de oppervlakte van het .water vervolgend. Bij het gezicht van zulke 
scharen, denkt men aanvankelijk onwillekeurig aan vliegende visschen, 
welke wij in tropische zeeën zoo dikwijls hebben gezien. Dat het vo- 
gels zijn, die daar voortsnellen, op die gedachte komt men niet, als 
men niet nu en dan een dezer wezens op de oppervlakte zich zag 
voortbewegen, maar ook dan nog komt weinig meer dan de ronde 
zwarte kop boven water uit. Men kan dan ook van de pingoeïns zeg- 
gen, dat zij in zekeren zin een overgang vormen tusschen visch en 
24 
