378 
DE PINGOEÏNS. 
vogel, dezelfde plaats innemend, welke de zeehond onder de zoogdie- 
ren inneemt. 
Het interessantst zijn echter de pingoeïns aan land, daar waar wij 
hen thans ontmoeten. Zij leven in groote koloniën van vele duizenden 
individuen naast elkaar, zoo dicht bijeen, dat men haast geen leeg 
plekje kan vinden om er den voet neer te zetten, en zich een weg 
tusschen hen door te banen. Zij gedragen zich, zoo lang men hen niet 
stoort, heel kalm; maar zoodra men hunne nesten nadert, ontstaat er 
een gekakel en gesnater, dat geen einde neemt. Zoo’n vogelkolonie 
stinkt naar de guano, die in een dikke laag den grond bedekt, en 
men waagt zich slechts weifelend in die levende massa, waar men 
u van alle zijden de levendigste ontevredenheid toont. In elk nest ziet 
men één of twee, somtijds ook drie ruige, vuile, wollige jongen, op 
kleine klompjes klei zonder vorm gelijkend en zij worden door vader 
en moeder ijverig tegen de indringers beschermd, die zij waarschijn- 
lijk voor reusachtige vertegenwoordigers van hun geslacht houden. 
En hoe zonderling het hem, die deze dieren nog niet heeft leeren 
kennen, ook moge schijnen, is de gelijkenis tusschen mensch en pingoeïn 
zoo opvallend, dat het niemand, die hen daarbuiten in de vrije na- 
tuur bestudeert, ook maar een oogenblik kan ontgaan. Merkwaardig 
vooral is hun voorkomen. Men stelle zich voor een klein, rechtopgaand 
wezen, iets meer dan een voet hoog, op twee beenen, met een lichaam, 
dat bijna overal even dik is, grooten ronden kop en twee smalle, ver- 
schrompelde vleugels, die, als de vogel loopt, zeer geschikt voor armen 
kunnen worden gehouden, waarvan de handen in den wijden jas ge- 
stoken zijn; de rug is glinsterend zwart en loopt uit in langen staart, 
die levendig herinnert aan de slippen van een rok. De borst is ver- 
blindend wit, met een zwarten band om den hals en de buik steekt 
een beetje vooruit. De geheele verschijning vertoont de komische 
figuur van een eleganten, ouden, corpulenten heer in zwarten rok, 
wit vest en zwarten das gekleed, die met een ietwat waggelenden 
gang en in een eenigszins gemaakte, maar waardige houding aan 
het strand rondtrippelt. 
De soort, die ik hier beschreven heb, de meest gewone hier, draagt 
den naam van P//goscelis aniarctica, maar daarnaast komt nog een 
andere, grootere soort voor, met een breeilen, rooden snavel, Pygos- 
cel'is papui. Het was hier bijna de eenige keer, dat ik deze beide 
soorten bij elkaar zag, die aan de Oostkust van Grahamsland niet 
vooi komen, en ik viees daarom, dat mijn kennismaking met hen te 
vluchtig was, om hun levenswijze te schilderen Daarnaast kon;t als 
zeldzaamheid nog: een andere veel schoonere vorm, met eeng»oote. 
