DE PINGOEÏNS. 
379 
gele pluim of kuif op den kop voor, een soort uit de familie der 
Catarrhactes. 
Onvergetelijk zijn ook voor mij die wandelingen des avonds aan 
het strand, als de volle maan zich door de wolken boorde en de pin- 
goeïns in lange rijen opgesteld waren, steeds bereid een praatje te 
houden. 
De kolonie, die ons bij deze gelegenheid van zoo onschatbaar nut 
was, was niet bijzonder groot. Ik schatte het aantal jongen op 2500. 
De ouden ziet men omstreeks dezen tijd zelden bij elkaar, maar iii 
een zoo slecht jaar als, wij daar hadden, kon men zeker gemiddeld 
op niet meer dan één jong per nest rekenen. Daarnaar gerekend, zou 
het getal ouden 5000 bedragen. Zooals al gezegd is, hadden de jongen 
hun donskleed i-eeds bijna geheel afgeworpen en in verband daar- 
mede waren zij ook begonnen met hun zwemoefeningen, dikwijls in 
heele scharen en onder leiding van eenige oude vogels. Zij doken 
reeds zeer goed, maar fladdei'den nog een beetje onbeholpen met de 
vleugels in het water. Zij werden nu ook weldra door de ouden ver 
laten, omdat deze zich weer in groot aantal aan het broeden wijdden . 
ElekÖff stelde vast, dat de later uitgekomen jongen veel vetter waren 
dan die vvan de eerste broed-periode, wien de speklaag bijna geheel 
ontbrak. 
Voedsel konden de jongen zichzelf nog niet goed verschaften en de 
ouders zamelden het nog voor hen op. Ik neem namelijk aan dat va- 
der en moeder daaraan deelnamen. Wil men zich een voorstelling er 
van maken, hoe zoo’n oude pingoeïn zijn dag doorbrengt, dan diene 
daartoe het volgende: Vroeg in den morgen gaan de dieren naar zee, 
waar zij dikwijls in groote troepen duiken en rondzwemmen, om hun 
voedsel te zoeken, dat bijna uitsluitend uit kleine kreeftdiertjes van 
het geslacht Euphasia bestaat. Met den opkomenden vloed keeren zij in 
kleine gi’oepen of alleen terug. Zij komen onder water aangezwom- 
men — in de branding is een zwak geplas merkbaar — zij bestijgen 
het strand, rekken zich uit, schudden het lichaam en de vleugels, en 
laten een sissenden loon hooren. Zij haasten zich volstrekt niet naai* 
hun nestplaats terug te keeren, maar richten toch langzamerhand 
koers daarheen. De jongen wachten hier op hen en snellen hun dik- 
wijls tegemoet, als zij de steile rotsen beklimmen. 
Het is mij nog niet duidelijk geworden of het afkeer der ouders 
is of list om hen te voederen, of wat het anders kan zijn, maar dik- 
wijls snelt de pingoeïn weer terug en ijlt over de vlakte weg, ver- 
volgd door een of twee luid piejiende jongen, die zoo hard loopen, 
