8S0 
DE PINGOEINS. 
als hun kleine pooten hen kunnen dragen. Menigmaal heb ik gezien^ 
hoe de oude werkelijk ontvluchtte en de jongen dan treurig naar huis 
terugkeeren. Gewoonlijk echter laat de oude vogel zich inhalen, en 
nu volgt onder onophoudelijk gekakel een interessant en in haar een- 
voudige natuurlijkheid, roerend tooneel. De moeder — het kan ook 
de vader zijn — buigt den kop en geeft bij klompjes de verzamelde 
kreeftjes over in den bek van het jong, dat den snavel in dien van 
den ouden vogel steekt en met uitgespreide vleugels klappert. 
Ofschoon de jonge vogel gulzig het geboden voedsel aanneemt, is 
zij toch daar niet zoo ijverig mee bezig, of het bemerkt de nadering^ 
van den mensch, en maakt aanstalten, hem te ontvluchten De voeding 
neemt een vrij grooten tijd in beslag, dan keert het jong gewoonlijk 
naar de bi’oedplaats en de oude naar het strand terug. Zijn er twee 
jongen, die voedsel moeten hebben, dan trachten ze elkander weg te 
stooten en dringen zich naar voren. Nimmer heb ik echter een be- 
paalde vechtpartij tusschen hen gezien. Het is mij niet gebleken ot 
oude vogels ook andere jongen dan de hunne voederen. Dikwijls lie- 
pen er jongen rond en zochten bij verschillende oude vogels voedsel 
te bekomen, maar ik heb nooit gezien, dat dit hun gelukte. Toch. 
ben ik overtuigd, dat deze vogels dikwijls pleegkinderen aannemen,, 
die zij grootbrengen. Hun geheele communistische levenswijs stemt 
met zooiets overeen. Het is eigenaardig, dat de pingoeins zelden hun 
redding in het water zoeken, zelfs als zij direct aan het strand aange- 
vallen worden: eerst als men ze zoover in ’t water drijft, dat zij reeds 
nat zijn geworden, zoeken zij dit toevluchtsoord op. Hun bestendig 
streven om de rotsen te beklimmen bewijst duidelijk, dat zij zich 
bewust zijn van het groote voordeel, om bij een strijd met huns ge- 
lijken zoo hoog mogelijk te staan. 
