ÜE THEORIE DER VLAM. 
387 
spaarde eiiei’gie verdwenen was zou alleen de temperatnui’straling 
overblijven . 
Tegen deze gevolgtrekkingen verzet zich St. John (1895), steunende 
op een uitvoei-ig onderzoek; echter zonder een andere verklaring voor 
die van Nichols in de plaats te stellen . Hij toont allei*eerst aan, dat de 
oxyden van het Auerkousje zich noch door bijzondere phosphorescentie-, 
noch door fluorescentieverschijnselen onderscheiden. Verder bepaalt hij 
het emissievermogen van verschillende aarden en alkalische aarden 
(MgO, ZrOg, EfgOg, J^agOg) voor een bepaalde soort van lichte stralen en 
toont aan, dat het bij dezelfde temperatuur (1200®) grooter is dan 
van blank platina. Wordt echter een stuk platinablik, ten deele blank, 
ten deele beaekt met de bedoelde oxyden, geplaatst in den bijna ge- 
heel gesloten, verhitten oven, zoodat het als ’t ware deel uitmaakt van 
den wand, dan verdwijnt het onderscheid, ’t Blanke deel van het platina 
zendt minder licht uit dan het met oxyden bestreken gedeelte, doch 
kaatst meer licht van de oven wanden terug. Waren de oxyden lumines- 
cent, dan zou ook onder deze omstandigheden hun emissievermogen 
(jvooter moeten zijn dan van het platina ; thans gaan beide zich ge- 
dragen als volkomen zwarte lichamen. Er volgt dus uit, dat de licht- 
kracht dezer oxyden uitsluitend een gevolg is van temperaluursiraling . 
Verklaring van Bunte (1897). Bunte neemt aan, dat het ceriuni- 
o.xyde, verdeeld in veel grootere massa thoriumoxyde, katalytisch 
werkt. Brengt men het gloeikousje in een brandbaar gasmengsel, 
waarvan de temperatuur nog ca. 300® beneden de ontbrandingstem- 
peratuur ligt, dan ontbrandt het gasmengsel. Bunte onderstelt, dat 
iets dergelijks in de vlam zal plaats hebben en dus de temperatuur 
van het Ce 2 0g eveneens tot 300 boven de vlamtemperatuur zal 
stijgen, waardoor de sterke lichtkracht zou worden verklaard. Het 
thoriumoxyde zou bij dit alles een lijdelijke rol spelen. Blinte’s ver- 
klaring vervalt echter, als Le CnaTELiER en Boudouard aantonnen, 
dat het kousje evenveel licht verspreidt, wanneer het verhit wordt 
in een verbrand, als in een verbrandend gasmengsel. Katalyse is der- 
lialve uitgesloten. 
Verklaring van Le CHaTELiER en Boudouard (1898). Uit photome- 
trische metingen bij blank platina en bij verschillende oxyden (FegOg, 
het Auermengsel, Th02, CegOg, UOj, La20g) besluiten zij het 
volgende. 
De gloeikousjes bestaan uit een stof, waarvan het emissievermogen 
bij de temperatuur, welke zij in de vlam aannemen, verschillend is 
voor verschillende lichtsoorten, ’t Is dus bij die temperatuur een ge- 
kleurde stof. 
