388 
DE THEORIE DER VLAM. 
De hoüge werkingsgraad is een gevolg van een groot emissiever- 
mogen vooral in het blauw en groengeel, minder in het rood, naar 
alle waarschijnlijkheid nog minder in het ultrarood. 
De hoeveelheid lichte stralen is dus groot, maar toch steeds Ideiner 
dan van een volkomen zwart lichaam derzelfde temperatuur (er is 
dus geen luminescentie). 
Maar een volkomen zwart lichaam, op dezelfde wijs verhit en met 
hetzelfde stralend oppervlak, zou (door een grooter verlies aan don- 
kere stralen) een lagere temperatuur aannemen en dus een veel ge- 
ringere lichtopbrengst hebben. 
En verder: Het rendement aan lichte stralen is in zekeren zin om- 
gekeerd evenredig aan het emissievermogen. Is dit nl. klein, dan moet 
het voorwerp een houge temperatuur aannemen om de energie 
te kunnen kwijtraken, die het in aanraking met de verhitte gassen 
krijgt; en hoe hooger de temperatuur, des te grooter wordt in ’t 
algemeen het pei-centage lichte stralen. 
Dooi' latere onderzoekingen — ik noemde reeds die van RuBE^'S 
(1905 — 1906) — is deze theorie volkomen bevestigd. 
Rubens onderzocht het geheele zichtbare (van 0,4 tot 0,8 g) en 
ultraroode (van 0,8 tot 18 u) emissiespectrum van het sterkst stra- 
lende deel van een normaal gloeikousje. Daartoe mat hij, met behulp 
van spiegelspectrometer en lineaii'e therrnozuil, voor verschillende 
golllengten / de uitgestraalde energie E, en verkreeg aldus een kromme, 
die het verband ()., E) aangeeft. 
Om nu het betrekkelijk emissievermogen e — d.w.z. de verhouding 
tusschen de emissie van het gloeikousje en van een volkomen zwart 
lichaam met dezelfde structuur en bij dezelfde temperatuur — te 
vinden, wordt de temperatuur van het gloeikousje bepaald en de 
kromme (/, E) voor het volkomen zwarte lichaam van die tempe- 
ratuur, op gelijke schaal geteekend. Uit de verkregen figuur volgt 
dan e, als verhouding der beide E, voor elke bepaalde waarde van 
a; echter als gezamenlijke straling van het gloeikousje en de Bun- 
sensche vlam, waarin het verhit wordt. De straling der Bunsen- 
sche vlam is n.1. wél in het lichte deel van ’t spectrum, maar niet 
in het ultraroode, tegenover die van ’t gloeikousje te verwaarloozen ; 
op de plaats der voornaamste absorptie-banden van COg en HgO is 
zij zelfs vrij aanzienlijk. Het bleek evenwel mogelijk uit de waar- 
nemingen het betrekkelijk emissievermogen van het gloeikousje af- 
zonderlijk bij benadering af te leiden. 
