DE THEORIE DER VLAM. 
389 
Bijgaande fioTiur stelt het verband tiissclien / en e voor ; daaruit blijkt 
hoe e van de waarde 0,86 in het blauw, snel daalt tot 0,06 in het 
rood, om in het ultrarood zeer gering te worden en eerst bij de golf- 
lengte b'j. weder langzaam te stijgen. . 
In de keten van waarnemingen was echter één onzekere schakel, 
nl. de bepaling der temperatuur. Zij werd met den optischen pyro- 
meter van Holborn en Kurlbaum <zie blz. 319) gemeten; doch deze 
levert de temperatuur, die het voorwerp zou bezitten wanneer het 
zich .gedroeg als een volkomen zwart lichaam, de z.g. zwarte tempe- 
ratuur. Uit de zwarte temperatuur kan men alleen de ware tempe- 
ratuur berekenen, als men het betrekkelijke emissie -vermogen kent; 
en de waarnemingen dienden juist om dit te bepalen. Hoe grooter 
e is, hoe dichter dus het onderzochte lichaam nadert tot een vol- 
komen zwart lichaam, des te minder verschillen beide tempera- 
turen; het is dus niet te verwonderen, dat de zwarte tempera- 
tuur in het rood gemeten (waarneming door een rood glas) aanmer- 
kelijk lager lag dan die in het blauw. Rubens vond 1319^ en 1524^ 
bij de door hem onderzochte gloeikousjes. De ware temperatuur moet 
natuurlijk voor beide gevallen gelijk zijn; langs verschillende wegen 
kwam hij tot 1560°, ongeveer 240° lager dan de temperatuur van 
den buitenkegel der vlam (zie blz. 321). 
Het gloeikousje, bij de gewone temperatuur zuiver wit, is dus bij 
1560° een gekleurd lichaam : het straalt zeer selectief, het wordt bij 
verhitting — zooals Rubens dit noemt — »zwarter in het blauw«. 
Dit gaat gepaard met een vermindering in het terugkaatsend vermogen 
voor blauwe stralen, hetwelk in kouden toestand vrij groot is. Im- 
mers alleen wanneer dit vermindert, kan het absorptievermogen (het- 
