WKTENSCllAPl’KLlJK HiJBLAD. 
8 
CHEMIE. 
Scylliet. In 1856 vond Staedelek, vooral in de nieren doch ook in 
lever, milt, kieuwen en spieren van roggen, haaien en eenige andere 
plagiostomata, bovengenoemde, aan inosiet nauw verwante stof, doch 
daarvan verschillend doordien de kristallen water vrij zijn, moeilijker 
oplossen en de reactie van Scherer niet geven. Wegens die groote 
overeenkomst en terwijl scylliet bij genoemde kraakbeen visschen in 
dezelfde organen voorkomt, waarin men inosiet bij hoogere gewervelde 
dieren aantreft, kende Staedeler daaraan dezelfde formule Cs H 12 Os 
toe, zonder elementair-analyse en M. G.-bepaling, waarvoor hij geen 
stof genoeg had. 
Het scylliet wordt thans nader bestudeerd door Joh. Müller (Rostock), 
die het verkreeg (uit de levers van haaien) in harde, watervrije, mono- 
kline zuilen. Oplosbaarheid bij 18°, 1 deel in ± 100 dln water. Inactief. 
Smeltpunt iets boven dat van salpeter (339°) en dus hooger dan dat 
van inosiet (225°). Elementair-analyse en kryoskopische bepaling van 
het moleculairgewicht bevestigden de formule Cs H 12 Os. 
De reactie Scherer lukt wel, mits men de bevochtiging met ammonia 
achterwege laat, wat trouwens Müller en reeds vroeger Boedeker ook 
voor inosiet aanbevelen. Na de voorzichtige indamping met salpeter- 
zuur op platinablik, voegt men dus onmiddellijk een droppel chloor- 
calcium toe en verkrijgt dan, na opnieuw indampen, een fraai roode rest. 
Scylliet heeft met inosiet ook de reactie Gallois en die van Joh. 
Müller gemeen, d. i. resp. indampen met oplossing van mercuri-nitraat 
geeft geelroode vlek en na verhitten met waterstofperoxyde reduceert het 
het koperproefvocht. 
Op gelijke wijze als Maquenne (1887) dit in inosiet deed, kon Müller 
in scylliet zes hydroxyl-groepen aantoonen, door ze te vervangen door 
acetyl. Daar ’t onwaarschijnlijk is dat 2 hydroxyl-groepen aan ’t zelfde 
C-atoom voorkomen, beschouwt M. daarom ook scylliet als saam- 
gesteld uit zes groepen C H. OH. die, onder opheffing der dubbele bin- 
dingen, een benzolring vormen. 
Van de mogelijke isomeeren zijn tot dusver bekend: d-inosiet (uit 
piniet) en 1 -inosiet (uit quebrachiet). Voorts van de inactieve, niet 
racemische vormen, de gewone i-inosiet, waarbij zich dan nu het scylliet 
aansluit. Doch Müller hoopt spoedig nog over twee nieuwe te kunnen 
berichten. 
{Ber. d. D. Chem. Ges.^ 40 , 1821.) 
R. S. TJ. M. 
