4 
w J';t k n sch a rPE LI j k bijblad. 
Radioactiviteit en zwaartekracht. — In de zitting van de Aca- 
démie des Sciences van 2 Sept. 1907 heeft Mevr. Cukte bericht over 
den invloed van de zwaartekracht op de radioactiviteit. 
Sluit men radium-emanatie in een vat, waarvan de wanden inwen- 
dig met phosphoresceerend zwavelzink bekleed zijn, dan ziet men op 
den bodem een lichtende plek. Keert men het vat om, zoodat de bodem 
boven komt, dan verschuift de lichtgevende plek, zoodat zij op nieuw van 
onder gezien wordt. Men zocht dit te verklaren door de veronderstel- 
ling dat de radioactiviteit voornamelijk 'op stofjes op den bodem der 
fiesch werkt, die bij ’t omkeeren naar beneden vallen. Mevr. Cükie 
heeft zich evenwel overtuigd, dat stofjes geen aandeel aan ’t verschijn- 
sel hebben. 
De lucht in het vat moet eenigszins vochtig zijn: in geheel droge 
lucht vertoont zich het verschijnsel niet. 
[La Nature, 7/9, 1907.) e. s. tj. m. 
Het atoomgewicht van radium werd 5 jaar geleden door Mevr. 
Curie bepaald, uitgaande van 0,09 gram gezuiverd radiumchloriede. 
Sedert zijn aanzienlijke resten van pikblende van Joachimsthal ver- 
werkt, waaruit Mevr. Curie 0,4 gi-am zuiver radiumchloriede verkreeg. De 
zuivering geschiedde door herhaald omkristalliseeren uit slap zoutzuur 
en fractioneel neerslaan der oplossing in water door alcohol, waarbij het 
langzaam verdwijnen van baryum spectroskopisch gevolgd werd. 
Hare nieuwe bepaling van het atoomgewicht, hiermee verricht en wel 
e. a. vroeger door neerslaan met AgNOa en wegen van ’t gevormd chloor- 
zilver, beschrijft Mevr. Curie in de Compt^ Reud. van 19 Aug. j.1. De 
moeilijkheden, die zij daarbij ontmoette, schuilden in de sporen van 
onzuiverheden der gebezigde reagentia, welke gedurende het zuiverings- 
proces een gradueel verlies van radium veroorzaakten. Uitvoerig be- 
schrijft zij hoe zij de bezwaren zoo goed mogelijk te hoven kwam. 
De uitkomst was dat voor radium, als ’t atoomgewicht van zilver 
=: 107,8 en dat van chloor = 35,4 genomen wordt, 226 2 volgt, d.i.dus 
1,2 eenheden hooger dan in 1902 gevonden was. 
De hoogere zuiverheid van het thans geanalyseerde praeparaat kan 
dit niet geheel verklaren. Waarschijnlijk is het mede toe te schrijven 
aan de grootere hoeveelheid, thans geanalyseerd en aan ’t gebruik van 
beter gezuiverde reagentia. 
[Nature, 5/9, 1907.) 
R. s. TJ. M. 
