WKTKNSCHAPPIOLIJK 13I.JJJLA1), 
Ö 
PLANTKUNDE. 
Oorsprong van endemische soorten, d. z. soorten, die slechts op 
een zeer klein deel der aardoppervlakte voorkomen. Deze soorten leven 
thans nog, tenminste in zeer groot aantal, op de plaats waar zij ont- 
staan zijn. Dit geeft een gelegenheid om na te gaan, of de kenmerken 
waardoor zij zich van de verwante meer algemeene soorten, haar ver- 
moedelijke voorouders, onderscheiden, in eenige betrekking staan tot 
haar omgeving. Voor Europeesche planten die meestal over groote 
gebieden verspreid zijn, kan men dit natuurlijk niet meer onderzoeken. 
Maar op Ceylon zijn ongeveer Vs planten die daar groeien 
endemisch en vele beperkt tot een enkele vallei . een bergrug of zelfs 
een enkelen bergtop. Meestal behooren deze locale soorten tot geslachten 
waarvan ook een of meer op Ceylon algemeen verspreide soorten bestaan. 
J. C, Willis heeft nu deze locale soorten uit dat oogpunt onder- 
zocht. Zoo heeft b.v. de bergtop Ritigala een aantal soorten, die elders 
niet gevonden worden, bv. Coleus elongatus, die verwant is met de op 
Ceylon algemeene C. barhatus. Hij geeft een tabel van de verschil- 
punten en toont aan, dat deze onmogelijk tot de omgeving in betrek- 
king kunnen gebracht worden, m.a.w. dat de eigenschappen van C. 
elongatiis voor deze soort van geen bijzonder voordeel zijn. Hetzelfde 
geldt voor een aantal andere soorten, tot de meest verschillende ge- 
slachten behoorende en op verschillende bergtoppen groeiende. Nergens 
kan men eenig bewijs vinden, dat de kenmerken ontstaan zouden zijn 
in antwoord op de eischen der locale omgeving. En daar dit de eisch 
van de theorie der natuurkeus door het ophoopen van uiterst kleine 
variatiën is, zoo is het duidelijk dat deze theorie van het bestaan der 
endemische soorten geen verklaring kan geven. Veel waarschijnlijker 
is het, dat die vormen door sprongsgewijze en van de omgeving niet 
rechtstreeks afhankelijke veranderingen zijn tot stand gekomen. 
{Annals Uoyal Bot. Garden Peradeniya.^ Vol. IV, IMei 1907 ) D. v. 
Regeneratie bij varens, — Naar aanleiding van de in aantal steeds 
toenemende voorbeelden van variëteiten van varens, die 0 [) hun bla- 
deren prothalliën kunnen maken, buiten de sporen om, heeft Goebel 
het regeneratievermogen van varens in het algemeen onderzocht. Hij 
vond, dat dit vermogen vooral in de bladeren van jonge kiemplan- 
ten ontwikkeld is. Snijdt men deze af en legt ze op vochtigen grond, 
dan sterven wel de meeste, maar aan een zeker aantal, waarschijnlijk 
die welke genoeg reserve-voedsel in zich bevatten, gelukt het zich te 
regenereeren . Zij brengen dan óf nieuwe bladlobben, of prothalliën, of 
tusschenvormingen tusschen deze beiden voort. De prothalliën maakten 
