22 
WEÏf:NSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Groei van zij wortels. — Snijdt men den top van een wortel over 
een lengte van 1 — 2 mM. af, zoo reageeren de zijtakken van dien wortel 
daarop door een grootere gevoeligheid voor uitwendige omstandigheden, 
alsmede door geotropische en autotropische bewegingen. Hetzelfde kan 
men, in plaats van den wortel te verwonden, ook bereiken door zijn groei 
gedurende 1—2 dagen te belemmeren. Bij Lupinus en PhaseolusresLgee- 
ren de zijwortels op gebrekkigen toevoer van water door zich opwaarts 
te heffen. Ook zijdelingsche verwondingen kunnen tot krommingen 
aanleiding geven. 
(M. Nordhausen, Jahrb. f tviss. Bot., Bd. XLIV, Heft 4, 1907). D. v. 
DIERKUNDE. 
Autotomie bij Krabben. — Volgens Piéron werpen de krabben, 
behoorende tot de soort Grapsus varius, reeds bij de minste aanraking 
van een poot dezen af. Dit gaat zoover, dat zij achtereenvolgens van 
zeven van hun tien pooten afstand doen, doch nooit van meer. De drie 
andere behouden zij, zelfs indien deze verwond worden. Hangt men een 
krab aan een poot op, dan heeft ook autotomie plaats, doch alleen dan, 
wanneer de buikgangliën nog met den slokdarmring in verbinding staan. 
Snijdt men dezen door, dan kunnen de krabben hun pooten niet af- 
snoeren (C. R. Soc. Biol., 1907.) ^ H. C. R. 
Regeneratie bij Asellus. — Bij de regeneratie der antennulae 
merkte Zeleny op, dat de differentiatie der geledingen in de zich nieuw 
vormende celmassa aan de basis begint. Spoedig daarop verschijnende 
segmenten aan het uiteinde en ten laatste ook in het midden. Van nu 
af aan bevindt zich de groeizone in een der middelste segmenten, van 
waaruit naar beide zijden nieuwe segmenten worden gevormd. De an- 
tennulae der jonge dieren groeien nu op geheel dezelfde wijze. 
(Proc. ind. Acad. Sci., 1905.) H. C. R. 
Over de structuur van denmsiiitelvsin Cah/cuUna (Ctjclas) lacustr is, 
Müller, deelt Schröder de volgende bijzonderheden mede : 
Het is reeds lang bekend, dat in de schelpen van het geslacht Cyclas 
loodrecht op de oppervlakte kanaaltjes loopen. Onderzoekt men het 
dier van Calyculina met de ontkalkte schalen op dwarse doorsnede, dan 
bemerkt men, dat zich op het mantelepitheel dunne papillen bevinden, 
welke zich door de bovenbedoelde kanaaltjes tot aan het periostracum 
uitstrekken. Zulke papillen komen op de geheele rugvlakte van het 
dier voor, doch worden naar den mantelrand toe zeldzamer. 
