WETENSCHAPPELIJK fHJBr^AI). 
2 ‘) 
1898 nog slechts 7.6 millioen Mark becijferde, in 1906 geklommen tot 
316 millioen Mark. 
De prijs van die uitgevoerde indigo was, per ton, in 1898: 830 M. 
thans: 250 M. 
{Bev, SC., 19 Oct. 1907.) R. s. tj. m. 
PLANTKUNDE. 
Ondoordringbaarheid der zaadhuid. — Om deze te onderzoeken nam 
Paul Becquerel een barometer, die van boven meteen stukje schil van 
een zaad gesloten was. De barometerbuis was 5 m.M. wijd en het stukje 
schil werd er met een mengsel van colophoon en witte was hermetisch 
op bevestigd. Over den top van dezen barometer werd een ballon ge- 
bracht, waarin zich het te onderzoeken gas bevond. Schillen van erwten, 
lupinen, boonen en tuinboonen lieten in 14 dagen het kwik in dezen 
barometer niet dalen, zoo zij droog of nagenoeg droog (luchtdroog) ge- 
bruikt werden. Een uitzondering vormen de boonen, als men een stukje 
schil neemt, waarin de hilus ligt, want deze is hier permeabel. Cotylen 
laten gassen door als gewone poreuze lichamen. Men kan deze barome- 
terproef twee jaren doen duren, toch zinkt het kwik niet, en dit ook 
bij wisselende vochtigheid der omgevende lucht. 
Deze ondringbaarheid der zaadhuid maakt dat zulke zaden, droog in 
alcohol, aether of vergiftige gassen gebracht, hierin maanden lang kun- 
nen blijven zonder te sterven. Is echter de zaadhuid aangevijld of be- 
vochtigd, zoo sterven zij daarin terstond. 
Ook volgt uit deze proeven, dat zaden met zulk een zaadhuid in dro- 
gen toestand geen gaswisseling met de omgeving kunnen hebben. Hun 
uiterst traag, wellicht stilstaand, latent leven, heeft dus nooit meer zuur- 
stof noodig, dan in het zaad aanwezig is. Toch kunnen sommige zaden 
zeer lang in leven blijven, en dit geldt vooral voor de familie der peul* 
gewassen, waarvan B. 18 soorten onderzocht, wier zaden na 28—87 
jaren nog niet gestorven waren. In andere familiën is deze lange levens- 
duur echter zeer zeldzaam. 
{Ann. Sc. nat. Bot. Serie T, V. p. 193—313). D. V. 
De Spermatozoën van Marehantia polymorpha worden door de 
meeste eiwitstoffen aangelokt, misschien v.elfs door alle, echter door geen 
der andere tot nu toe onderzochte verbindingen. Zeer krachtig werken 
albumine, globuline en nucleïne. Ook de diastase vertoont dezelfde 
werking. In dit opzicht staan de Marchantia’s] dus tegenover de mossen. 
