\\^ 1;T K N SC 1 1 A PPE U.T K H i ,T BE A 1) . 
.S4 
verschillende hare phases gemeten en leiden uit die metingen af, dat wij 
van* de volle maan ongeveer negen maal zooveel licht ontvangen als 
van de maan in eerste en laatste kwartier; ook zou zij tusschen eerste 
kwartier en volle maan helderder zijn dan tusschen volle maan en laatste 
kwartier. 
. Journal, Vol, XX Vil, ó, p. 32G.) v. B. v. 
XATUrRKUXDE. 
De intensiteiten der componenten van door magnetisme ge- 
splitste spectraallijnen. (P. Zeemax). Wanneer lichtstralen van een 
monochromatische lichtbron door een magnetisch veld gaan, zoodanig dat 
de krachtlijnen loodrecht op de stralen staan, dan wordt dit licht zoodanig 
gesplitst, dat men in den spectroscoop drie lijnen (een triplet) ziet. Het is 
het bekende verschijnsel van Zeeman;. De beide buitenste stralen zijn 
tegengesteld circulair gepolariseerd, de middelste lijn is rechtlijnig ge- 
polariseerd . 
Volgens de theorie van Lorenïz moeten de intensiteiten der beide 
uiterste stralen gelijk zijn, terwijl die van den middelsten straal het 
dubbel is van de intensiteit der buitenste stralen. Meermalen is echter 
opgemerkt, dat bij de proef aan dezen regel niet voldaan wordt en 
dat er dikwijls tripletten gevonden worden wier centrale component 
zwakker is dan de buitenste componenten. In zeer veel gevallen is de 
tegenspraak met de genoemde betrekking slechts schijnbaar. 
Veelal wordt namelijk als in een belangrijk onderzoek van Eunge en 
Paschen het invallende licht door een kalkspaathkristal in twee loodrecht 
o}) elkaar gepolariseerde lichtbundels gesplitst. Deze werden door een 
kwartslens in het vlak van de spleet geprojecteerd. Bij juiste plaatsing 
van het kalkspaathkristal kon men maken, dat het ééne beeld bestond 
uit trillingen evenwijdig aan de krachtlijnen, het andere uit trillingen 
loodrecht op de krachtlijnen. 
Wanneer nu „door het tralie verticale en horizontale trillingen in ver- 
schillende mate worden teruggekaatst, zal de draaiing van de trillings- 
richting in de door de kwartslens invallende bundels zich natuurlijk 
afspiegelen in de w'aargenomen intensiteit.” 
Zeeman heeft dit nu bevestigd door eenige proeven met een groot 
concaaf tralie van Eowland . Hij deed het onderzoek met de gele kwik- 
lijnen in het spectrum van de 1® orde» De invallende lichtbundel maakte 
een hoek van ongeveer 19*^ met de normaal op de tralie. In de rich- 
