W K rKNSCl I A K ni.1 15I>A I) . 
tinsjT der normaal werd waargenomen of gei)hotogra|)heerd . Een vacuum- 
hnisje met eenig kwik was in liet magnetisch veld geplaatst en een 
beeld daarvan werd door een glazen lens ontworpen op de spleet van 
een spectroscoop. 
Het loodrecht op de magnetische krachtlijnen ui tge straal de licht w’erd 
onderzocht. 
De proef toonde, dat de intensiteitsverdeeling volkomen in tegen- 
spraak ’was met de theorie van Lorentz. 
Door licht van een natriurnvlam onder ongeveer denzelfden hoek op 
het tralie te doen invallen, en in de richting van de normaal waar te 
nemen met een kalkspaathkristal, zag Zeeman, dat het door het tralie 
teruggekaatste licht slerk gepolariseerd was. De verticale trillingen 
werden het sterkst teruggekaatst. 
Zeeman plaatste nu voor de spleet van den spectroscoop achtereen- 
volgens twee loodrecht op de as geslepen kw^artsplaatjes. Het eene ver- 
oorzaakte een draaiing van het polarisatievlak der stralen van 94°, 7, 
het andere van 48°, 9. 
Hierdoor krijgt men een geheel andere verdeeling van het licht. 
Zonder deze plaatjes waren n.1. de buitenste stralen van het triplet het 
sterkst. Met het plaatje van 94°, 7 draaiing waren de buitenste com- 
ponenten nog maar uiterst zwak zichtbaar. 
Met het plaatje van de draaiing 48°, 9 (dus weinig verschillend van 
45°) zijn de verticale en horizontale trillingen in gelijke mate aanwezig 
in elk der componenten, dus voor alle drie de omstandigheden, wat de 
trillingsrichting betreft, dezelfde. 
Hier kan dus de polariseerende werking van het tralie geen invloed 
meer uitoefenen. Inderdaad waren ook nu de buitenste componenten 
zwakker dan de centrale en schenen aan de theorie van Lorentz te 
voldoen, hetgeen echter nog door een quantitatieve proef moet beves- 
tigd worden . 
( Verslagen der Koninhl. Ahademie van Wetensch., p. 286, Nov. 1907. R. 
Ladingsversehijnselen bij poloniumpraeparaten . Uit radioactieve 
stoften worden positief geladen a deeltjes weggeslingerd . Dit is gebleken 
uit de richting der afwijking, welke zij in hun banen ondergaan, bij 
inwerking van een magnetisch of een electrisch veld. Later is het ook 
aan Kutherforu en Asciikinass gelukt de positieve lading op geïso- 
leerde geleiders op te vangen. Hiervoor moest echter de radioactieve 
stof in een sterk geëvacueerde ruimte zich bevinden. De a stralen 
hebben namelijk zoo sterk ioniseerend vermogen, dat geringe hoeveel- 
heden gas reeds voldoende zijn om het opvangen der medegevoerde 
ladingen te verhinderen. Toch leverden de eerste proeven, die op deze 
