wn’KN.sniAiM’r.u.i k nmu-AD. 
wijze nitgevoerd werden, niet het verwachte resultaat. Zij gelukken pas, 
wanneer men de stralen der radioactieve stof voortdurend aan de in- 
werking van een transversaal magnetisch veld onderwierp. Het bleek 
namelijk, dat de gebruikte stoffen (radiumbromide in minimaal actieven 
staat en polonium) niet alleen a stralen, maar ook electronen van ge- 
ringe snelheid uitzonden. De negatieve lading der electronen neutrali- 
seert onder gewone omstandigheden de positieve electriciteit, die de 
a deeltjes medevoeren. Door het magnetisch veld worden de electronen 
verhinderd, den geïsoleerden geleider te bereiken, waarop de ladingen 
moeten verzameld worden. 
Een zwak veld is reeds voldoende om de baan der negatieve deeltjes 
zoo sterk te krommen, dat zij alle naar de actieve stof terugkeeren. 
c M 
Dit is het gevolg van hun geringe snelheid, 3,25 x 10^ De deel- 
tjes ondervinden geen merkbaren invloed van het magnetisch veld. 
Een poloniunmeerslag op een cirkelvormig koperen plaatje van 4 c.M. 
middellijn, werd, geïsoleerd door barnsteen, in een koperen vat ge- 
plaatst. Dit vat werd luchtledig gemaakt door een kwikpomp en de 
rest van de lucht werd nog geabsorbeerd door met vloeibare lucht afge- 
koelde kokosnootkool. Het poloniumpraeparaat werd dan in verbinding 
gesteld met een electrometer . Het koperen vat was tusschen de polen 
van een electrometer geplaatst, zoodat de krachtlijnen evenwijdig waren 
aan de actieve laag. Na weinig seconden kan men reeds een negatieve 
lading waarnemen, die langzamerhand grooter werd, na twee minuten 
was de potentiaal van de actieve plaat — 1 volt. Hierbij keerden de uit- 
gezonden electrons allen weer terug naar het polonium, want een ver- 
sterking van het magnetisch veld had geen invloed meer op de grootte 
<ler lading. 
Werd het polonium met den electrometer verbonden, zonder de in- 
werking van een magnetisch veld, dan werd hij positief geladen, en nu 
kreeg men na 2 minuten een lading van 1 volt. In dit geval waren 
behalve de a deeltjes, ook de negatief geladen electrons uit de actieve 
plaat gestroomd. 
Was er evenveel negatieve als positieve electriciteit uitgestraald, dan 
zou het polonium nu ongeladen hebben moeten zijn. Daar echter in dit 
geval de positieve lading ongeveer even sterk -was als vroeger de nega- 
tieve, zoo blijkt hieruit, dat polonium omstreeks tweemaal zooveel nega- 
tieve als positieve electriciteit uitstraalt. Neemt men aan, dat ieder 
y. deeltje een positieve elementaire hoeveelheid electriciteit meevoert, 
dan zou het aantal uitgestraalde electrons ongeveer het dubbel zijn van 
dat der y- deeltjes. Volgens de onderzoekingen van Rutherford ') heeft 
’) Zie Bijblad all. 6, 1907. pag. 44. 
